Nog geen vierentwintig maanden nadat de originele Firebird op straat kwam, besloot Pontiac dat de eerste generatie een update nodig had. Het resultaat was een model uit 1969 dat 6,5 cm langer werd uitgerekt en 2,5 cm breder werd. Het ging echter niet alleen om cijfers. De wielkasten werden vlakker, waardoor de auto een meer geplante uitstraling kreeg, terwijl windspleten de zijkanten van de carrosserie en de voorspatborden begonnen te versieren.
De Endura voorkant en zwaardere houding
De meest voor de hand liggende verandering vond plaats aan de voorkant. Pontiac wikkelde de neus in Endura-plastic, een materiaal dat ook dienst deed als bumper. Het was een gewaagde zet die de Firebird een aparte uitstraling gaf vergeleken met zijn voorgangers uit 1967 en 1968. De gedeelde grille kromp en werd aanzienlijk smaller, terwijl de viervoudige koplampen naar afzonderlijke compartimenten werden verplaatst.
De achterkant bleef relatief consistent met slanke, gecanneleerde achterlichten, maar ze zaten op een herzien paneel. Het algehele effect was een auto die er zwaarder uitzag. Een deel van het agressieve karakter van de GTO was doorgedrongen in het Firebird-ontwerp, waardoor hij minder aanvoelde als een ponyauto en meer als een wachtende muscle car.
Sprintkracht en handling
Onder de motorkap bleef de basismotor de zescilinder bovenliggende nokkenas van 175 pk en 250 cid. Maar als je prestaties wilde, keek je naar de Sprint. Dit uitrustingsniveau kreeg een krachtigere versie van 230 pk van die zescilindermotor. Hij ademde door een carburateur met vier cilinders in plaats van de opstelling met één keel op het basismodel.
Voor $ 121 extra omvatte het Sprint-pakket:
* Racestrepen
* Sportophanging
Hedendaagse testers waren er dol op. Ze vonden de Sprint heerlijk responsief op de openbare weg, vooral in combinatie met een handgeschakelde vierversnellingsbak. Hij was snel, scherp en precies wat liefhebbers zochten in een ponyauto uit het midden van de jaren 60.
V-8 Opties: Basis vs. HO
Voor degenen die geloofden dat paardenkracht in cilinders zit, en niet in zessen, bood Pontiac de 350 kubieke inch V-8 aan. De standaard 350 leverde op gewone brandstof 265 pk. Het was een solide, betrouwbare krachtbron die het dagelijkse rijden met gemak aankon.
Maar als je meer wilde, was er de 350 HO (High Output). Deze motor had nieuwe cilinderkoppen en een nokkenas met een hogere lift. Hij werd gecombineerd met een robuuste transmissie met drie versnellingen en dubbele uitlaten. Er was echter één addertje onder het gras. Als u de 350 HO bestelde, verspeelde u de zijstrepen die bij het Sprint-pakket waren geleverd.
De Firebird uit 1969 was niet alleen een facelift. Het was een verfijning die het ontwerp aanscherpte en de aandrijflijnopties uitbreidde. Het behield de ziel van het origineel en voegde voldoende gewicht en aanwezigheid toe om op te vallen in een druk segment. De vraag was nu of de zwaardere houding de wendbaarheid die het eerste jaar zo bijzonder maakte, in gevaar zou brengen. Vroege tests suggereerden dat het evenwicht behouden bleef. Maar naarmate het jaar vorderde, begonnen geruchten over krachtigere motoren de ronde te doen.
De 400 HO en Ram Air Dominantie
Het aanbod werd serieus toen Pontiac de gespierde 400 met 330 pk introduceerde. Het ging echter niet alleen om brute kracht. Je hebt motorkapscheppen om die cilinders te voeden, een speciale ophanging om de neus naar beneden te houden, en verchroomde motoronderdelen die prestaties onder de motorkap uitschreeuwden.
De ouderwetse 400 HO was verdwenen. Vervangen door twee verschillende Ram Air-versies die u kunt bestellen. De topklasse Ram Air IV vormde de echte bedreiging. Cam met hoog vermogen. Extra grote kleppen. Het resultaat? Kwartiertijden bijna 14 seconden. Dat is niet alleen snel. Dat is een gebied waardoor andere muscle-cars er traag uitzagen.
Binnenin kreeg de Firebird een frisse look. Nieuwe bekleding op het instrumentenpaneel. Een gloednieuw stuur. Het voelde nieuwer. Scherper.
De opties stapelden zich snel op. Rally II-wielen waren populair. Maar voor de eerste keer ooit kunt u kiezen voor geheel lederen kuipstoelen. Luxe ontmoet agressie.
Veiligheid werd niet genegeerd. Schoudergordels waren standaard in coupés. Zitbanken waren natuurlijk optioneel, maar niemand kocht ze echt. Ze wilden emmers. Iedereen wilde emmers.
Remmen kregen de aandacht die ze verdienden. Bijna een kwart van de Firebirds rolde van de lijn met schijfremmen vooraan. Essentieel als u 330 paarden inpakt.
Voor meer informatie over musclecars, zie:
-
Pontiac Firebird-recensies door consumentengids
-
Musclecars
