Het bestuur zei nee.
Volkswagen-topman Oliver Blume wilde vier Duitse fabrieken sluiten en wereldwijd 100.000 banen schrappen. De raad van commissarissen heeft dat idee verworpen. Het moest geld besparen. Het heeft de stemming niet eens overleefd.
Zo werkt de machine in Duitsland. Er zijn twee besturen die regeren. Men executeert, men kijkt toe. De raad van bestuur, onder leiding van Blume, regelt de dagelijkse gang van zaken. Maar de raad van commissarissen heeft de echte touwtjes in handen. De helft van de leden wordt door de arbeiders zelf gekozen. Ze stemmen over de strategie. Zij kiezen leidinggevenden. Ze stelden loonstrookjes in. Zonder hen kun je geen bewegingen maken die zo groot zijn.
Blume cirkelt al maanden rond de wagens.
Papierdunne winstmarges. Dat is tegenwoordig het reguliere VW-merk. Hij had een oplossing nodig. Snel. Eind vorige week had zijn team een herstructureringsplan uitgewerkt, boordevol twaalf scherpe initiatieven.
Ze willen het modellenaanbod halveren.
Vijfenzeventig procent reductie in variantcomplexiteit? Doe de wiskunde. Dat is brutaal. Ze willen ook de jaarlijkse productie terugbrengen van 10 miljoen auto’s naar 9 miljoen. Minder producten. Minder auto’s. Goedkopere rekeningen.
Of dat dachten ze tenminste.
Er gingen geruchten rond dat Blume de fabrieken in Hannover, Zwickau en Emden als doelwit had genomen voor het hakblok. Zelfs Audi’s Neckarsulm-faciliteit was niet veilig. Het doel? 100.000 nieuwe mondiale bezuinigingen tegen 2030. Bovenop de 50.000 die al aan de vakbonden zijn overhandigd. Een bloedvergieten.
Overcapaciteit kost geld
Dat citaat kwam uit een intranetinterview met Blume zelf. Hij betoogde het koeltjes. Er waren in de jaren 203 geen nieuwe producten gepland voor deze vier locaties. Zonder toekomstig leven waren het verplichtingen. Hij gaf toe dat ‘intelligente oplossingen altijd beter zijn dan het sluiten van een fabriek’, hoewel hij merkwaardig stil bleef over wat die oplossingen eigenlijk zouden kunnen zijn.
Slim misschien. Niet genoeg voor het bestuur.
Lokale rapporten via Manager Magazin laten zien dat de 19-koppige raad van commissarissen het voorstel heeft afgewezen. Tien werknemersvertegenwoordigers zeiden nee. Twee vertegenwoordigers van de deelstaat Nedersaksen sloten zich bij hen aan. Het sluitingsvoorstel is dood.
Wat overblijft is rommelig.
VW probeert al andere activa over te dragen door de fabriek in Osnabrück te verkopen aan Rafael Advanced Defense Systems voor Iron Dome-onderdelen. Wapenovereenkomsten voelen als een totaal andere wereld, nietwaar? Maar deze interne rotting gaat dieper dan onroerend goed.
Het vertrouwen is weg.
De ondernemingsraad nam geen blad voor de mond. Ze bespotten werknemers met een speciale nieuwsbrief waarin werd gewezen op een “groot verlies aan vertrouwen” in Blume. Hij nam de baan in 202 aan en beloofde dat hij ‘voor de mensen’ zou werken. Die goodwill verdampte. Snel.
Inmiddels is er echter vrijwel niets meer van over.
De raad riep Blume op omdat hij met zijn voeten sleepte. Omdat hij tienduizenden arbeiders in het ongewisse liet terwijl de angst de overhand kreeg. Belangrijke feiten hield hij wekenlang achter. Angst laten opbouwen. Om er vervolgens een herstructureringsplan bovenop te dumpen.
De fabrieken blijven open. Voor nu.
Blume wilde een operatie. Het bestuur gaf hem een pleister. De winsten zijn nog steeds mager. De concurrentie heeft nog steeds honger. Hij moet een manier vinden om kosten te besparen zonder het bedrijf kapot te maken. Of de mensen die erin zitten.
We zullen zien hoe lang deze fragiele impasse zal duren.
