Een jaar na de eerste release van de Honda Prelude sportcoupé heeft de fabrikant een krachtige evolutie geïntroduceerd: het VTEC-model. Terwijl eerdere versies van de Prelude werden geprezen vanwege hun chassisstabiliteit en stuurprecisie, werden ze af en toe bekritiseerd vanwege hun interieurontwerp. Met de komst van de VTEC uit 1993 richt Honda zich rechtstreeks op de prestaties, door 30 pk toe te voegen via geavanceerde motortechnologie.
De magie van VTEC-technologie
Het bepalende kenmerk van dit nieuwe model is Honda’s Variable Valve Timing and Lift Electronic Control (VTEC). Dit systeem lost een klassiek technisch dilemma op: motoren moeten doorgaans kiezen tussen soepele rijeigenschappen bij lage snelheden en vermogen bij hoge snelheden.
VTEC omzeilt dit compromis door drie verschillende nokkenlobben te gebruiken in plaats van de standaard twee:
– Laag tot middelhoog bereik: Bij lagere toerentallen gebruikt de motor conventionele, minder radicale lobben om een soepele werking en brandstofzuinigheid te garanderen.
– De overgang: Zodra de motor ongeveer 4.800 tpm bereikt, gebruikt een elektronische controller oliedruk om de tuimelaars aan elkaar te vergrendelen.
– Prestaties bij hoog toerental: Deze lock-up schakelt een derde, “radicale” nokkenlob in met een hogere lift en een langere duur. Het resultaat is een plotselinge toename van het vermogen – een gevoel dat vaak wordt omschreven als het ‘ontwaken’ van de motor – waardoor de 2,2-liter motor agressief naar zijn rode lijn van 7.400 tpm kan trekken.
Technische en mechanische verfijningen
Om tegemoet te komen aan het hogere toerental van het VTEC-systeem heeft Honda verschillende strategische mechanische aanpassingen doorgevoerd:
- Motorinhoud: De slag werd met 4,3 mm verminderd, waardoor de cilinderinhoud iets daalde van 2259 cc naar 2157 cc. Deze verandering vermindert de motorspanning en trillingen bij hoge snelheden.
- Duurzaamheid: De motor behoudt het voeringvrije aluminium blok, waarbij gebruik wordt gemaakt van ingegoten koolstofvezels en aluminiumoxide voor slijtvastheid.
- Transmissietuning: Omdat de motor het vermogen op een andere manier levert, beschikt de handgeschakelde vijfversnellingsbak over kortere overbrengingsverhoudingen van de tweede tot en met de vijfde versnelling om de nieuwe vermogensband beter te benutten.
- Gewicht en rijgedrag: Ondanks dat hij ongeveer 35 kilo meer weegt dan het standaard Si-model, behoudt de Prelude zijn reputatie voor uitstekende wegligging, dankzij de fijn uitgebalanceerde bedieningsarm en multilink-ophanging.
Prestatiewinst: VTEC vs. Si
Vroege testen van het pre-productiemodel duiden op een duidelijke prestatiesprong ten opzichte van de standaard Prelude Si:
| Metrisch | Prelude Si | Prelude VTEC (est.) |
|---|---|---|
| Paardenkracht | 160 pk | 190 pk |
| 0–100 km/uur | ~7,2 seconden | 6,9 seconden |
| 1/4 mijl | 15,6 sec bij 140 km/uur | 15,4 sec bij 150 km/uur |
| Topsnelheid | 200 km/uur | 210 km/uur |
Interieur en functionaliteit
Hoewel de mechanische verbeteringen aanzienlijk zijn, blijft de cabine een compromis. De zitplaatsen achterin zijn uiterst beperkt en functioneren meer als opslagruimte dan als plaats voor passagiers. Honda heeft echter kleine verbeteringen aangebracht, zoals het verlagen van de middenconsole achterin om het gevoel van claustrofobie te verminderen. Standaardvoorzieningen voor dit premiumsegment zijn onder meer airbags voor bestuurder en passagier en een verbeterd stereosysteem met zeven luidsprekers.
“De overgang naar de supersnelle nokkenlobben is in de cockpit duidelijk voelbaar als een plotseling ontwaken, waarbij de auto in hyperdrive schiet terwijl de toerenteller voorbij vijf mille zwaait.”
Conclusie
De Prelude VTEC uit 1993 vertegenwoordigt een succesvol huwelijk van geavanceerde motortechnologie en bewezen chassisdynamiek. Door VTEC te gebruiken om de kloof tussen dagelijkse bruikbaarheid en opwinding bij hoge toerentallen te overbruggen, heeft Honda een krachtigere, aantrekkelijkere sportcoupé gecreëerd die zijn premiumprijskaartje rechtvaardigt.
