Een jaar geleden werd een simpele maar gedurfde belofte gedaan: elektrische auto’s die in minder dan zes minuten kunnen worden opgeladen. Nu is deze belofte meer dan alleen een diavoorstelling. Dit is een werkend prototype. De Britse startup Nyobolt is verder gegaan dan modewoorden en heeft echt ontwerp geleverd, wat bewijst dat het met voldoende lef en precieze chemie mogelijk is om de kloof tussen concept en realiteit te overbruggen.
resultaat? Het voertuig kan in slechts vier minuten een actieradius van 190 kilometer herstellen.
Dit is geen magie. Het is actief warmtebeheer en nieuwe materialen. De auto kan worden aangesloten op een standaard snellader van 350 kW, 800 V DC. Maar er is een probleem. Om dit aantal te bereiken moet de lader gedurende de eerste vier minuten constant 500 ampère leveren. Om dit niveau van energieverbruik te ondersteunen is een state-of-the-art infrastructuur nodig. Het opladen van de batterij van 10% naar 80% duurt slechts 4 minuten en 37 seconden.
De chemie achter snelheid
Hoe kun je lithium-ionbatterijen voorbij hun traditionele limieten duwen zonder ze te laten smelten? Nyobolt heeft niet alleen de formule aangepast. Ze veranderden de structuur van de cellen.
De kern van innovatie zit in de anode. Ze gebruikten een composiet van wolfraamoxide en niobium in plaats van het gebruikelijke grafiet. Dit materiaal maakt een snellere ionenbeweging mogelijk. Maar snelheid creëert hitte. Warmte verkort de levensduur van de batterij. Daarom moet Nyobolt ook het koelingsprobleem oplossen.
Ze installeerden een radiator en een speciaal koelsysteem met een mengsel van glycol en water. De compressor houdt de accu op een constante temperatuur van 60°C. Het handhaven van deze temperatuur is belangrijk om chemische reacties efficiënt en stabiel te houden tijdens snel opladen.
“De batterij kan ongeveer 4.400 oplaadcycli ondersteunen terwijl 80% van zijn capaciteit behouden blijft.”
Lichter dan massa
De meeste fabrikanten van elektrische voertuigen concurreren momenteel om grotere batterijen. Ze stopten meer batterijen op de grond en bereikten een bereik van ruim 500 kilometer. Nyobolt keek naar de strategie en zei nee.
Hun benaderingen zijn heel verschillend. Ze creëerden een auto die slechts 1250 kilogram woog. De accucapaciteit is begrensd op 35 kWh en de startactie bedraagt 250 kilometer. Op papier lijken de grenzen hoog. Maar kijk eens naar de sportwagen met verbrandingsmotor die dit ontwerp inspireerde. Het bereik is ook zelden uitzonderlijk.
Lichtere auto’s en kleinere batterijen verminderen de energie die nodig is om massa te verplaatsen. Zeer snel opladen compenseert de kleinere batterij. Voor een weekendje weg hoef je niet te tanken. Het enige dat u hoeft te doen, is tussen de rijsegmenten door snel tanken.
Duurzaam en slijt niet
Het grootste probleem bij supersnel opladen is de verslechtering van de batterij. Hoge stromen verbranden vaak de cellen. Nyobolt beweert dat de technologie van het bedrijf deze valkuil vermijdt.
Uit tests is gebleken dat de batterij ruim 4400 cycli meegaat. Met één acculading kan hij tot 250 kilometer afleggen, wat overeenkomt met een rijduur van ruim 965.600 kilometer. Zelfs na duizenden cycli behoudt de batterij 80% van zijn oorspronkelijke capaciteit. Het is niet zomaar een sprintje. Dit is een sprintmarathon.
Ontwerplijn en toekomstige productie
Als dit silhouet je bekend voorkomt, is dat omdat het dat ook is. De carrosserie is ontworpen door Julian Thomson, de man die verantwoordelijk was voor de originele Lotus Elise. Zijn proporties weerspiegelen de filosofie van een lichte middenmotor. Het is geen apparaat voor de massamarkt. Dit is een bestuurdersauto.
Nyobolt verwacht geen massaproductie van dit concept. Het doel hier is een ander. De echte waarde zit in de batterijtechnologie zelf. Ook andere fabrikanten nemen een afwachtende houding aan. Als deze wolfraam-niobium-anodetechnologie wordt opgeschaald, kan deze in licentie worden gegeven aan grote bedrijven.
De productie van deze batterijpakketten zal naar verwachting begin 2024 beginnen. Grotere toepassingen zoals luxe auto’s, vrachtwagens en bussen verhogen de energiedichtheid. Maar deze grotere batterijen vereisen een oplaadinfrastructuur op megawattschaal om dezelfde snelheden te behouden. De infrastructuur moet gelijke tred houden met de ontwikkeling van de chemie.
Voorlopig is het Nyobolt EV-concept slechts een proof of concept. Dit doet twijfel rijzen over de veronderstelling dat voor snel opladen een eigen batterijlader nodig is. Werkt op bestaande high-end netwerken. Dit bewijst dat gewicht, bereik en snelheid elkaar niet hoeven uit te sluiten. Het prototype is klaar. De vraag is of het netwerk en de renners er klaar voor zijn.
