Ohanesian 1940 Mercury: Niestandardowy plan jakości wykonania

14

Wczesna kultura samochodów niestandardowych była polem minowym kompromisu. Zwykle kończyło się na jednej z dwóch rzeczy: samochodach, które z drogi wyglądały elegancko, ale rozpadały się po bliższym przyjrzeniu się, lub samochodach zbudowanych z chirurgiczną precyzją, ale w jakiś sposób nieproporcjonalnych. Nie bez powodu pierwsza grupa zyskała pogardliwy przydomek „sledy prowadzące”. Ich prace nadwoziowe były często zdezorganizowane, a nadmierne użycie szpachli ołowiowej ukrywało słabą konstrukcję za elegancką fasadą. Grupa 2? Idealny kształt paneli nadwozia sprawia wrażenie, jakby narysował go ktoś, kto nigdy nie widział samego samochodu.

Jest też Ohanesian Merkury z 1940 roku.

Pierwotnie zamówiony przez Harolda „Buddy” Ohanesian z Sacramento, ten kabriolet sedan całkowicie uniknął tych wczesnych niedociągnięć. Posiada rzadkie połączenie delikatnego designu i bezkompromisowego kunsztu. Projekt ten nie trafił do obiegu wystawowego w pudełku. Zaczęło się w 1943 roku i ewoluowało. Ohanesian faktycznie jeździł samochodem pomiędzy sesjami produkcyjnymi i mieszkał z samochodem, mieszkając z samochodem.

Szukaj części zamiennych i rzeźbienia ciała

Pierwszą pracę przeprojektowania wykonał Harry Westergaard, wpływowe nazwisko w historii hot rodów. Jednak po Westergaardzie pałeczkę przejął przyjaciel Ohanesiana ze szkoły średniej, Dick Bertolucci, przynosząc ze sobą nową obsesję na punkcie stali.

Przód opowiada historię żmudnych poszukiwań części. Maska i przednie błotniki zostały przeprojektowane specjalnie tak, aby pasowały do ​​osłony chłodnicy Chevroleta z 1946 roku. Początkowo ramki reflektorów Mercury były po prostu pomalowane tak, aby pasowały do ​​koloru nadwozia, co było wówczas powszechną sztuczką. Jednak w połowie lat pięćdziesiątych wygląd uległ zmianie. Reflektory mają w pełni francuską konstrukcję (wpuszczane, bez ramki) z wąską i atrakcyjną wnęką na dole.

Nawet linia dachu nie umknęła nożowi. Przednia szyba została skrócona o cztery cale. Aby zachować proporcje, okna wentylacyjne i otaczające je wykończenia zostały przycięte do nowej wysokości. Usunięto wszystkie oryginalne chromowane wykończenia. Zniknęła nawet klamka drzwi, a jej funkcję zastąpił elektromagnes kluczyka zamontowany dyskretnie na progach.

„Cechą charakterystyczną tego samochodu jest pięknie wykonany stalowy dach… mistrzowska klasa w spawaniu młotkowym i obróbce metali.”

Anatomia hybrydowa i ukryte szczegóły

Skąd pochodzi reszta części? Osłony tylnych błotników pochodzą bezpośrednio z Packarda z 1940 r., nadając mu klasyczną sylwetkę w kształcie łezki. Te spódnice są formowane bezpośrednio w ciele. Sam tylny błotnik został zmodyfikowany, aby pomieścić tylne światła i tylny błotnik zaczerpnięty z Forda z 1942 roku.

Zderzaki to kolejny przykład zastosowania inżynierii hybrydowej w praktyce. Obydwa pochodzą z Chevroleta z 1942 roku. Tylny zderzak został specjalnie przeprojektowany, a wyloty wydechowe są uformowane bezpośrednio w konstrukcji, dzięki czemu nawiewy nie wystają niezgrabnie.

Tablica rejestracyjna również została potraktowana niestandardowo. Jest wpuszczany w pokrywę bagażnika i instalowany za szklanym panelem. To nie jest tylko kwestia estetyki. Ówczesna policja często była niezadowolona z tej modyfikacji, być może dlatego, że utrudniała ona odczytywanie tablic rejestracyjnych z dużej odległości.

Choć wszystkie te modyfikacje nadwozia robią wrażenie, to dopiero początek prawdziwej perełki tego samochodu. Dach.

To jest ręcznie robiony dach stalowy,

To właśnie płynne przedłużenie, a nie zintegrowana rama, sprawia, że sufit stanowi płynne uzupełnienie. Wymagało to wycięcia pierwotnego otworu bagażnika i całkowitej przeróbki tylnej części ramy. To już nie jest standardowa część. To jest zwyczaj.

Tutaj zaczyna się zabawa. Tylne zawieszenie zostało znacząco przeprojektowane, a tył został znacznie obniżony. Wykorzystuje odwrócone sprężyny z występami i dłuższe szekle dla nowej geometrii. To ustawienie obniża prześwit przy zachowaniu wymaganego prześwitu, ale jest wyraźnie nastawione na bardziej agresywną postawę.

Aby chronić zbiornik paliwa przed gruzem drogowym przy dużych prędkościach i kolizjach, do jego dna przyspawana jest blacha stalowa.

Przednia część również nie pozostała niezauważona. Zamontowano obniżoną oś w połączeniu z prostymi resorami piórowymi, aby zmniejszyć prześwit przedni zsynchronizowany z tylnym. Rezultatem jest tańszy fabryczny Bronco z niestandardowym twardym dachem, który wygląda jeszcze bardziej „fabrycznie” niż wiele opcji innych firm.

„Dach można zdjąć, ale szwy są bardzo wysokiej jakości… To jak samochód, w którym wszystkie części są solidne.”

Tu nie chodzi o komfort. Chodzi o styl i prezencję. Zmiany w zawieszeniu są radykalne. Rama jest wycięta. Sprężyny zostały przekształcone. Dach jest zintegrowany. Jest to projekt, w którym wygląd i postawa są ważniejsze od osiągów w terenie, przynajmniej w jego obecnej formie.

Pytanie nie brzmi, czy to działa. Pytanie brzmi, dlaczego to zrobiono.

Remont wnętrza był szeroko zakrojony. Cruz usunął oryginalną deskę rozdzielczą i zamontował panel z Cadillaca z 1947 roku. Następnie następuje niestandardowe wnętrze, które podkreśla wnętrze, a poziom wykończenia powierzchni wskazuje na staranny projekt innych części samochodu.

Plan za kulisami był prostszy. Następnie wprowadzono Mercury Flathead V8 z 1946 roku. Stał się „sercem” samochodu.

Codzienne użytkowanie i przechowywanie

Buddy długo nie uważał tego samochodu za muzeum. Używał go jako codziennego środka transportu dla Merca. Holował także samochód wyścigowy Ford Coupe Bonneville z 1933 roku. To użycie może wiele ujawnić na temat platformy. Ona jest stworzona do pracy.

Ostatecznie samochód został odrestaurowany. Istniał tam do początków lat 70-tych.

Następnie zespół zwrócił się do mieszkańców Sacramento, Lewisa Martina i Dennisa Nasha. Częściowo go odrestaurowali. To wystarczyło, żeby znów mógł się ruszyć. To nie jest całkowite wyzdrowienie. To jest prawdziwe przebudzenie.

Era Hegarty’ego i renowacja na dużą skalę

Ed Hegarty kupił ten samochód około 1975 roku. Miał inne zdanie. Miał nadzieję na całkowite wyzdrowienie. Ten proces wymagał czasu. Jego ukończenie zajęło kilka miesięcy.

Prace zakończono w 1996 roku. Samochód zadebiutował na wystawie Historic Hot Rods and Windmills w Oakland Museum. To jest duże wydarzenie. To doprowadziło samochód do poważnego etapu.

Ocena na dużej scenie

Merkury nie pozostał w cieniu na zawsze. Wystąpił na 50. rocznicy Sacramento Autorama w 2000 roku. Bertolucci uczestniczył w nim jako szanowany mistrz. Społeczność doceniła jego wysiłki.

Dwa lata później samochód trafił do Pebble Beach. Był to pierwszy występ Tully’ego w konkursie w 2005 roku. Kategoria „Cła” była wówczas nowością. Ten samochód jest również częścią tej historii.

Dowiedz się więcej o niestandardowych samochodach i hot rodach poniżej.

  • Historia Hot Rodów

  • Niestandardowy profil samochodu

  • Profil Hot Rod