Nissan stawia na sztuczną inteligencję. Ich system nowej generacji, ProPilot 2027, którego premiera zaplanowana jest na 2027 rok, to nie tylko stopniowa aktualizacja. To zasadnicza zmiana. Japoński producent samochodów postrzega sztuczną inteligencję jako kluczowy element zarówno bezpieczeństwa, jak i częściowej automatyzacji jazdy.
Magia polega na tym, jak system się uczy. W przeciwieństwie do starszych modeli, które w dużym stopniu opierają się na wstępnie zaprogramowanej logice, ProPilot 2027 wykorzystuje silnik sztucznej inteligencji przeszkolony w zakresie przewidywania zachowań kierowców i pieszych. Ona nie tylko reaguje; ona przewiduje.
Trenowanie systemu w naprawdę chaotycznych warunkach
Nissan twierdzi, że podstawą tej nowej technologii jest ogromny zbiór danych. Nie tylko symulowali ruch w laboratorium. Karmili sztuczną inteligencję milionami kilometrów rzeczywistych danych dotyczących jazdy zebranych na całym świecie. Należą do nich złożone, nieprzewidywalne scenariusze, z którymi algorytmy zwykle słabo sobie radzą:
- Korki w mieście
- Autostrady wielopasmowe
- Trudne skrzyżowania
- Wąskie drogi drugorzędne
Wystawiając system na tak zróżnicowane warunki, Nissan dąży do stworzenia asystenta jazdy, który będzie mniej przypominał sztywny komputer, a bardziej doświadczonego drugiego pilota. Celem jest umożliwienie płynniejszego i bardziej ludzkiego podejmowania decyzji, gdy system przejmie częściową kontrolę.
„Następna generacja ProPilota jest oparta na sztucznej inteligencji, która potrafi przewidywać zachowanie kierowcy na podstawie obszernego uczenia się na podstawie danych ze świata rzeczywistego”.
Takie podejście rozwiązuje jeden z typowych problemów współczesnych technologii jazdy autonomicznej: „niesamowitą dolinę” jazdy. Kiedy samochód waha się lub nadmiernie koryguje podczas pokonywania zakrętów, podważa to pewność siebie. Nissan wierzy, że ucząc się na podstawie milionów przebytych kilometrów w rzeczywistym świecie, jego sztuczna inteligencja będzie radzić sobie w takich sytuacjach granicznych z większą płynnością i pewnością.
Poza utrzymaniem pasa ruchu: strategia Nissana dotycząca jazdy autonomicznej skoncentrowanej na człowieku
Większość nowoczesnych systemów autonomicznych traktuje jazdę jako problem geometryczny. Trzymaj samochód na środku pasa. Utrzymuj określoną prędkość. Zatrzymaj się na linii. Nissan próbuje zająć się zmienną, którą arkusze kalkulacyjne zwykle ignorują: ludzką nieprzewidywalnością. Celem nie jest po prostu przemieszczenie pojazdu z punktu A do punktu B. Ważne jest, aby ten ruch nie sprawiał wrażenia pracy maszyny, ale działania ostrożnego, doświadczonego kierowcy dzielącego drogę z innymi.
Firma szkoli swoją sztuczną inteligencję, aby radziła sobie w skomplikowanych, niejednoznacznych sytuacjach w ruchu drogowym. Oznacza to wykonywanie manewrów wyprzedzania, które nie zastraszają nadjeżdżających kierowców. Oznacza to włączenie się w gęsty ruch miejski bez gwałtownych szarpnięć do przodu i niepotrzebnego hamowania. System musi reagować na nieuważnych kierowców, którzy wjeżdżają w martwe pole lub gwałtownie hamują przed nim. I, co być może najważniejsze, musi czytać „język ciała” innych samochodów. To lekkie przechylenie samochodu przygotowującego się do zmiany pasa. Nieznaczne zwolnienie samochodu z przodu, wskazujące na wahanie.
Celem Nissana jest udowodnienie, że automatyzacja pojazdów może wykraczać poza zwykłe utrzymywanie trajektorii. Nowe podejście wymaga analizy, interpretacji i przewidywania wydarzeń.
Stanowi to wyraźny kontrast w stosunku do obecnych wyzwań, przed którymi stoi Tesla. Ponieważ firma Elona Muska dąży do pełnej autonomii swojej floty robotxi, ostatnie jazdy próbne w USA zostały naznaczone incydentami i skandalami. Strategia jest binarna: albo samochód całkowicie sam się kontroluje, albo osoba natychmiast przejmuje kontrolę. Nie ma tu miejsca na niuanse. Nissan patrzy długoterminowo. Przedkłada bezpieczeństwo i realizm behawioralny nad szum wokół w pełni autonomicznej jazdy. Rezultatem jest system, który uczy się odpowiedniego zachowania.
Środek drogi w wojnie robotaxi
W ostatnich miesiącach zaobserwowaliśmy intensyfikację globalnego wyścigu robotów. Uber testuje swoją flotę w Niemczech. Stellantis i Volkswagen koordynują swoje wysiłki. Tesla w dalszym ciągu zachwala swoją ambitną ścieżkę „wszystko albo nic”. Konkurencja jest trudna. Stawka jest wysoka. Technologia ta jest wciąż w powijakach.
Nissan wybrał inną ścieżkę. Obecnie nie realizuje „jednorożca” – w pełni autonomicznej usługi taksówkarskiej. Zamiast tego koncentruje się na automatyzacji wspomagającej, która jest intuicyjna. Nie chodzi tu o wymianę sterownika na komputer. Chodzi o to, żeby dać kierowcy drugiego pilota, który rozumie kontekst. Kto wie, kiedy należy być wytrwałym. Kto wie, kiedy ustąpić.
To rozróżnienie ma znaczenie. Pełna autonomia wymaga rozwiązania problemu, który nie został jeszcze w pełni rozwiązany: przewidywania tego, co irracjonalne. Metoda Nissana sugeruje, że bezpieczniejsze i bardziej wydajne wspomagane prowadzenie pojazdu można osiągnąć poprzez szkolenie sztucznej inteligencji, aby naśladowała ludzki osąd, a nie kierowała się sztywnymi algorytmami. To wolniejsza wspinaczka. Ale widok z góry może być bardziej stabilny.
Pozostaje pytanie: czy konsumenci zaufają samochodowi, który się waha? A może zawsze będą pragnąć adrenaliny i pełnej kontroli nad maszyną, bez względu na ryzyko? Nissan stawia na to pierwsze.
Pragmatyczne podejście Nissana: wspólne prowadzenie pojazdu zamiast pełnej autonomii
Podczas gdy cała branża goni za świętym Graalem samochodów autonomicznych poziomu 5, Nissan podąża inną drogą. Przyszłość dla nich nie polega na tym, że kierowca opuści proces kontroli, ale na partnerstwie między człowiekiem a maszyną. Ta filozofia wspólnego prowadzenia pojazdów może mieć większy sens na rynkach, na których pełna autonomia spotyka się ze sceptycyzmem.
Nowa generacja ProPilota nie obiecuje samochodu, który będzie jeździł całkowicie sam. Zamiast tego skupia się na trzech rzeczach: zwiększeniu bezpieczeństwa, przewidywalnym zachowaniu podczas jazdy i mniejszym stresie za kierownicą. Jest to pogląd zrównoważony. Być może nawet realistyczny.
Jak ProPilot zmniejsza zmęczenie kierowcy
Główną ideą jest tutaj pomoc, a nie zastąpienie. Najnowszy system Nissana radzi sobie z rutynowymi zadaniami podczas jazdy autostradą. Oznacza to pozostanie na swoim pasie ruchu i zachowanie bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego. Nadal musisz chcieć przejąć kontrolę. Zawsze.
Celem jest jednak sprawienie, aby to przejście było płynniejsze. System ma na celu przewidywanie sytuacji. Reaguje na natężenie ruchu. Dostosowuje prędkość bez nagłego hamowania. Ta przewidywalność pomaga kierowcom zaufać technologii. Zaufanie jest kluczowe, gdy dzielisz drogę z komputerem.
Dlaczego ma to znaczenie dla sceptycznych rynków
Pełna autonomia boryka się z deficytem zaufania. Ludzie martwią się przypadkami Edge. Martwią się kwestiami odpowiedzialności. Obawiają się utraty kontroli. Ustawiając ProPilota jako system wspomagania, Nissan rozwiewa niektóre z tych obaw.
Łatwiej sprzedać system, który pomoże Ci prowadzić samochód, niż taki, który obiecuje, że będzie nim jeździł za Ciebie. To pragmatyczne podejście może mieć oddźwięk w regionach, w których bariery regulacyjne lub opinia publiczna spowalniają wdrażanie technologii autonomicznych.
Czynnik stresu
Jazda autostradą wyczerpuje psychicznie. Stałe mikroregulacje. Kontrola lusterek. Monitorowanie radarowe. ProPilot odciąża część tej presji. Nie chodzi o to, żeby puścić kierownicę. Chodzi o dzielenie się obowiązkami.
Rezultatem są mniej męczące dojazdy. Mniej błędów wynikających z nieostrożności. Jaśniejszy umysł, gdy w końcu musisz zjechać z autostrady lub pokonać trudne skrzyżowanie.
Realistyczna automatyzacja w najbliższej przyszłości
Nie doszliśmy jeszcze do punktu, w którym można spać na tylnym siedzeniu. Jeszcze nie. Jesteśmy jednak wystarczająco blisko, aby móc skorzystać z zaawansowanych systemów wspomagających kierowcę. Stanowisko Nissana potwierdza tę rzeczywistość. Oferuje wymierne ulepszenia już teraz, bez czekania na perfekcję.
Nie chodzi o to, żeby zostać w tyle. Chodzi o pragmatyzm. Technologia istnieje. Infrastruktura jest gotowa. Często brakuje akceptacji społecznej. ProPilot może być pomostem nad tą przepaścią.
Patrzę w przyszłość
Droga do pełnej autonomii jest długa. Jest pełna problemów technicznych i przeszkód regulacyjnych. Podejście Nissana sugeruje, że ścieżka sama w sobie jest wartościowa.
Wspólna jazda przynosi natychmiastowe korzyści. Ratuje życie. Zmniejsza zatory. Dzięki niemu codzienne dojazdy do pracy stają się mniej bolesne. Po co czekać na utopijną przyszłość, skoro można mieć lepszą teraźniejszość?
Pytanie nie brzmi, czy samochody w końcu będą same jeździć. Pytanie brzmi, jak się tam dostaniemy. Być może odpowiedź leży nie tyle w delegowaniu, ile we współpracy.
