Ford Thunderbird 1967–1971: W odpowiedzi na luksusowe samochody osobowe General Motors

8

Ford pocił się mocno.

I to nie jest upał. I w rywalizacji.

Plan jest prosty: utrzymać popularność Thunderbirda. Aby tego dokonać, Blue Oval musiał obserwować działania General Motors niczym jastrząb. GM podjął zdecydowane kroki.

Co by było, gdyby Chevrolet lub Pontiac wypuściły duże, osobiste, luksusowe coupe? Ford stworzył jeszcze większy samochód.

To nie był subtelny wyścig zbrojeń. Była to bezpośrednia odpowiedź na zmieniającą się dynamikę w Detroit. Do 1967 roku aktywnie rozwijał się segment luksusu osobistego. Kupujący oczekiwali czegoś więcej niż tylko wygody. Chcieli złożyć oświadczenie.

GM odpowiedział szerszym, cięższym i mocniejszym samochodem. Pomyśl o Pontiac Grand Prix lub Buick Electra. Cromland polował.

Jaka była decyzja Forda? Zwiększ talię Thunderbirda. Spraw, aby wnętrze było bardziej przestronne. Jeszcze więcej przestrzeni wewnętrznej.

W rezultacie powstał samochód, który bardziej przypominał ruchomy tron ​​niż sportowe coupe. W modelu z 1967 roku zaszły dramatyczne zmiany. Stało się szersze. Linia dachu opadła. Powierzchnia szkła wzrosła. Czuje się luksusowo.

Ten trend utrzymywał się do 1971 roku. T-Bird rósł z roku na rok. Nie tylko pod względem długości, ale także statusu. To było oświadczenie. Ford ogłosił, że nie odda swojego tronu osobistego luksusu drugiej połowie Detroit.

Dlaczego to zrobili? Ponieważ pod koniec lat sześćdziesiątych rozmiar był wskaźnikiem statusu. Tanie samochody wyglądają tanio. Duże samochody wyglądają na drogie. Thunderbird powinien wyglądać na drogiego.

Rezultatem był majestatyczny T-Bird. Nie ma wątpliwości, że są duże. Zostały stworzone, aby przyciągać uwagę swoją fizyczną obecnością.

To było odważne posunięcie. Niektórzy nazywają to wzdęciem. Inni – wielkość.

Ale jedno jest jasne: Ford odpowiedział General Motors. A on nawet nie mrugnął.

Wojny sprzedaży luksusu: dlaczego Ford Thunderbird z 1967 r. jest królem

Ford Thunderbird z 1967 r. nie tylko wyznaczał trendy. Pochował swoich konkurentów. W wyścigu o dominację w segmencie luksusowych samochodów osobowych, T-Bird jest niekwestionowanym królem. Chociaż Buick Riviera, Oldsmobile Toronado i Cadillac Eldorado stanowiły poważną konkurencję, flagowy model Forda przewyższył je wszystkie razem wzięte.

Liczby nie kłamią. Do 1967 roku Thunderbird sprzedawał się lepiej niż Riviera i Toronado łącznie. Był tak mocny, że co roku w latach 1964–1968 pokonywał tańszego Pontiaca Grand Prix. W 1969 r. Riviera na krótko wyprzedziła Forda, ale w 1970 r. Thunderbird mocno zepchnął go na drugie miejsce. Dominacja ta trwała tak długo, że w 1971 r. pięcioletniego samochodu nie dało się zatrzymać pomimo drobnych zmian w nadwoziu nowego Thunderbirda. Gotyckie Toronado. Oraz Riviera o opływowym, „rufowym” designie.

Jednak ten sukces wywołał niebezpieczne samozadowolenie.

Konkurencja z e-nadwoziem GM

Począwszy od 1964 roku projektanci Forda przestali skupiać się na konkurentach Forda i zaczęli uważnie obserwować w lusterku wstecznym coupe GM serii E. Zamiast wprowadzać innowacje na przyszłość, reagowali na konkurencję.

Ciało urosło. Oferowane jest bardziej tradycyjne i funkcjonalne wnętrze. Gail Halderman, starsza projektantka Forda, która pracowała nad każdą generacją Thunderbirda od 1958 do 1989, pamięta ciśnienie wewnętrzne. Misja była jasna. Aby utrzymać przewagę w sprzedaży, Thunderbird musiał urosnąć. Jeśli GM rośnie, Ford również musi się rozwijać.

W rezultacie powstał zupełnie nowy model na rok 1967. Nie było wątpliwości, że oznacza to poprawę komfortu. W salonie zrobiło się ciszej. Komfort jazdy uległ jeszcze większej poprawie. Osiągi na drodze uległy znacznej poprawie w porównaniu do mniejszego poprzednika.

Ford Thunderbird z 1967 r. był niezaprzeczalnie cichszy, bardziej wyrafinowany i przyjemniejszy w prowadzeniu niż którykolwiek z jego mniejszych poprzedników.

Jednakże pozostało jedno pytanie. W reklamach nadal twierdzono, że samochód jest „jedyny w swoim rodzaju na świecie”.

Czy to prawda?

Kiedy Ford gonił za nadwoziem typu E, poświęcił to, co czyniło Thunderbirda wyjątkowym. Stał się większy. Stało się bardziej tradycyjne. W pogoni za objętością straciliśmy część naszej duszy. Tak, tym samochodem dobrze się prowadzi. Ale czy nadal była tym Thunderbirdem? Z perspektywy czasu odpowiedź jest skomplikowana.

Ford Thunderbird z 1967 r. wprowadził nostalgiczną i radykalną innowację: czterodrzwiowy układ z drzwiami skierowanymi tyłem do kierunku jazdy (zwanymi „drzwiami samobójczymi”). Projekt ten stanowił odważne odejście od standardowego układu i przekształcił wejście do salonu w coś dostojnego i eleganckiego. Ale prawdziwa historia nie kryje się tylko w drzwiach. Nadwozie jest wykonane z blachy i jest pod silnym wpływem konkurencji, której Ford uważnie się przygląda.

Buick Riviera z 1963 r. z pewnością zwrócił na siebie uwagę w Dearborn, ale zespół projektowy Forda był pasjonatem oryginalnego Oldsmobile Toronado. Badali go na długo przed pojawieniem się w salonach, a DNA Toronado jest wyraźnie widoczne w T-Bird z 1967 roku. Zwróć uwagę na ukryte reflektory. Zwróć uwagę na występ w kształcie ostrza na przednim błotniku. Na tym linia dachu się nie kończy. Płynnie przechodzi w korpus i tylne ścianki. Nadkola są szerokie, agresywne i otwarte.

Nieszczelności połączeń i projektu Toronado

Chociaż trudno to potwierdzić, wśród znawców branży krążą pogłoski, że Oldsmobile ujawnił Fordowi model Toronado około 1964 roku. Niezależnie od tego, czy było to zamierzone, czy nie, dowód leży w glinianym modelu. Na długo zanim Olds faktycznie istniał, projektanci Forda opracowali prototyp, który wyglądał bardzo podobnie do Toronado.

Jednak nie był to jedyny sposób. Były szef studia Thunderbird, William P. Boyer, udokumentował co najmniej sześć konkurencyjnych propozycji w swoich wspomnieniach Thunderbird: An Odyssey in Automotive Design. Pochodzili z trzech różnych studiów. Jeden z zespołów próbował posunąć temat „statku rakietowego” jeszcze dalej, ale modele z lat 1964–1966 osiągnęły swoje granice dzięki ostrym liniom przerwania. Nie można posunąć się za daleko bez narażania na szwank wizerunku marki.

Inny zestaw propozycji skłaniał się ku mocniejszemu wyglądowi płaskiego Lincolna. Ciężki. Bardziej kanciasty. Mniej gładkie.

Kompromis Gene’a Bordinata

Ostateczny kierunek został wyznaczony przez wiceprezesa ds. projektowania, Gene’a Bordinata. Nie wybrał konkretnie swojej wizji studia. Zamiast tego połączył dwa różne pomysły. Wziął motyw „bardzo eleganckiego” płynnego nadwozia Bowyera i połączył go z agresywnym przodem w stylu odrzutowca, stworzonym przez korporacyjne studio Dave’a Asha.

Rezultatem jest samochód, który wygląda szybko nawet na postoju. Gigantyczny symbol ptaka rozciąga się na osłonie chłodnicy w kształcie skrzynki na jajka, wyznaczając nowy kierunek. Tradycyjna łyżeczka na masce poprzedniej generacji zniknęła i została zastąpiona dyskretną krawędzią, która sugeruje moc. Tu chodzi o wskazówkę dotyczącą wydajności, a nie o rzeczywisty przepływ powietrza.

W tym roku Ford wykorzystuje Toronado jako plan połączenia osobistego luksusu z osobistym transportem. Drzwi odchylane do tyłu przyciągają wiele uwagi, ale prawdziwą innowacją jest aerodynamiczna sylwetka.

1967 Ford Thunderbird: mistrzowski kurs subtelnej ewolucji

W przypadku Forda Thunderbirda z 1967 r. nie chodziło o wymyślanie koła na nowo. Naszym zadaniem było dopracowanie go do perfekcji, tak aby odzwierciedlał zmieniające się priorytety epoki. Hardcoupe Thunderbird Landaua z 1967 r. jest nadal popularny – sprzedano 37 000 egzemplarzy. Dlaczego ten konkretny pakiet? Oferuje elegancką sylwetkę, której pragną entuzjaści, bez wizualnego hałasu powodowanego przez winylowy dach lub nadmiar chromu. To była idealna równowaga.

Ulepszenia zewnętrzne i sygnalizacja sekwencyjna

Spójrz na tył samochodu, w którym Ford gra w długą grę. Pokrywa bagażnika zachowała subtelny profil „psiej kości”, przypominający modele z lat 1964–1966, ale z biegiem czasu stała się gładsza. Poniżej znajduje się ogromny zespół tylnych świateł rozciągający się od błotnika do błotnika. To nie tylko estetyka. Tworzy jednolity efekt wizualny szerokości, nadając samochodowi wrażenie solidności i stabilności.

Funkcja kierunkowskazów pozostaje niezmieniona. Poszczególne lampy zapalają się jedna po drugiej, kierując wzrok na całą szerokość pojazdu. To funkcja bezpieczeństwa ukryta w stylu.

Wzdłuż dolnej krawędzi nadwozia biegnie przezroczysty pasek dekoracyjny, łączący optycznie przedni i tylny zderzak. Ta prosta linia zapobiegała rozproszeniu ciała. Zniknęły okna wentylacyjne, co stanowiło poświęcenie, aby sprostać rosnącemu naciskowi na aerodynamikę i cele redukcji hałasu w kabinie. Zamiast tego tylne szyby boczne zostały poziomo zintegrowane ze słupkami dachowymi. Mechanizm ten zapewnia cichszą pracę i redukuje grzechotanie, które było problemem w poprzednich wersjach.

Konserwacja wnętrz z naciskiem na bezpieczeństwo

Wnętrze modelu 1967 znane jest właścicielom poprzednich generacji. System wentylacji krzyżowej, wprowadzony w 1964 roku, nadal stanowił wyposażenie standardowe. Nie chodzi tylko o ruch powietrza. Zadaniem tego systemu jest utrzymanie ciśnienia powietrza we wnętrzu pojazdu i ograniczenie konieczności zamykania szyb podczas jazdy autostradą.

Deska rozdzielcza zawiera tradycyjne instrumenty, ale głównym elementem nadal pozostaje ogromny tunel centralny. Wypływa z kolumny kierownicy tworząc efekt kokpitu. Tylne siedzenia zachowują swój opływowy kształt, zapewniając pasażerom wsparcie na zakrętach. Kierownica otrzymała nową funkcję: teraz można ją nie tylko przechylać, ale także przechylać. Dzięki tej regulacji kierowcy o różnym wzroście mogą efektywniej niż w poprzednich latach regulować położenie kierownicy.

Innowacje w zakresie bezpieczeństwa, które wyprzedzają prawo

Pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku nastąpiło odrodzenie zainteresowania bezpieczeństwem samochodowym. Ford wniósł prawdziwy wkład. Zamiast sztywnej metalowej rękojeści zastosowano elastyczną gumową rękojeść. Osłony przeciwsłoneczne zostały zagłębione, aby zapobiec obrażeniom w wyniku drobnych uderzeń. Szelki naramienne stały się dostępne rok wcześniej, niż wymagały tego przepisy federalne.

„Małe żebra na przednich błotnikach również zostały wykonane z miękkiej gumy, ale zostały całkowicie usunięte wkrótce po rozpoczęciu produkcji.”

Te gumowe płetwy miały na celu zmniejszenie oporu aerodynamicznego i ochronę pieszych podczas kolizji przy małych prędkościach. Wraz ze wzrostem produkcji zostały one szybko wycofane, prawdopodobnie ze względu na koszty lub trwałość. Opcjonalna konsola górna jest wyposażona w lampki ostrzegawcze otwartych drzwi, niskiego poziomu paliwa i niezapiętych pasów bezpieczeństwa. Jest to bezpośrednia reakcja na zachowanie kierowców i naciski organów regulacyjnych.

Dlaczego model z 1967 r. jest ważny?

Thunderbird z 1967 r. nie krzyczał. – szepnął. Zamiast podążać radykalnie nową ścieżką, udoskonalił istniejące wzorce. Dla entuzjastów to właśnie ta powściągliwość sprawia, że ​​jest to pożądane. To samochód, który sprawia wrażenie kompletnego, a nie eksperymentalnego.

Wnętrze Thunderbirda Landau z 1967 r. oferowało kokpit zorientowany na kierowcę z odchylaną kierownicą i indywidualnymi fotelami kubełkowymi. Ma luksusowy charakter, który uzasadnia wysoką cenę. Gama zaczyna się od standardowego twardego dachu z malowanym dachem i jest kontynuowana w wersji Landau. Ta wersja premium ma dach winylowy i żelazka typu landsau. Do 1967 roku Landau porzucił zaślepiony tylny słupek dachowy wprowadzony w 1966 roku. Nowe linie nadwozia stały się zbyt gładkie. W arkuszu metalu, na który nałożony jest winyl, nie ma naturalnych pęknięć. W rezultacie wygląda to trochę niezręcznie.

Dane dotyczące sprzedaży mówią co innego. Kupującym nie zależy na kompromisach estetycznych. Sprzedaż twardych dachów Landau przewyższa sprzedaż standardowych twardych dachów ponad dwa do jednego. W tym samym czasie umierają roadstery. Sprzedaż spadała od 1960 roku, więc Ford zdecydował się zerwać współpracę i całkowicie wycofać modele roadstera. Mają już następcę. To był 4-drzwiowy Thunderbird.

Ford przez lata eksperymentował z modelami czterodrzwiowymi. We wrześniu 1955 roku projektanci naszkicowali ciasno upakowany 4-drzwiowy twardy dach dla modelu „Squarebird” z 1958 roku. Pomysł ten nie został wówczas zrealizowany. Przejdźmy szybko do maja 1964 r. Podczas opracowywania modelu w 1967 r. zespół Lee Iacocca zaczął tworzyć szkice. Projekt obejmował krótkie tylne drzwi, grube słupki C i atrakcyjny lakier Black Cherry.

Pewnego dnia Bordinat pokazał Lee Iacocca model samochodu. Pan Iacocca był dyrektorem generalnym oddziału Forda. Iacocca uwielbiała kolory „wiśnia” i „cukierkowa czerwień jabłka”. Nie ukrywał swojej aprobaty: „Zabezpieczmy tę opcję” – powiedział. „To nasz następca roadstera” – mrugnął Gene Boyer. Zespół wiedział, że ma zwycięzcę.

Strategia zadziałała. W 1967 roku sprzedano 24 967 czterodrzwiowych Thunderbirdów. Stanowiło to 32% całkowitej produkcji. Od 1963 roku roadstery nigdy nie stanowiły więcej niż 10% sprzedaży. Ostateczną decyzję podejmuje rynek.

Oryginalny projekt miał tradycyjną klapę tylną montowaną na słupku B. Ale inżynier Forda James K. Wagner przypomniał sobie, że niektórzy urzędnicy finansowi żartowali z projektu. Zasugerowali, aby projektanci po prostu zamienili klamki w drzwiach, a samochód będzie wyglądał jak Lincoln. Zespół produkcyjny potraktował żart poważnie, ale dodał dodatkowy element. Wersja produkcyjna wyposażona była w tylne drzwi typu „drzwi samobójcze” (drzwi z odwrotnym zawiasem), podobne do tych stosowanych w Continentalach.

Ta decyzja projektowa powoduje wizualną złożoność. Część szerokiego spojlera dachowego (panel żagla) 延伸至 tylna szyba. Okno otworzyło się razem z drzwiami. Dzięki temu samochód jest wizualnie bardziej kompaktowy. Aby ukryć szwy, Ford zastosował standardowe winylowe listwy dachowe i uchwyty firmy Landau. Elementy te ukrywają linię cięcia. Szkło bezramowych drzwi jest otoczone wąskim słupkiem środkowym. To nie jest prawdziwa konstrukcja bezkolumnowa. Halderman zauważa, że ​​połączenie drzwi z odwrotnymi zawiasami i konstrukcji bez słupków w modelu Continental było problematyczne. Inżynierowie Forda nie byli zainteresowani powtórzeniem tego koszmaru.

Ford Thunderbird został całkowicie przeprojektowany na rok 1967. Ford porzucił konstrukcję jednoczęściową, którą dzielił z większym Lincolnem od 1958 do 1966. Powrócił do konstrukcji ramowej. Ta nowa rama bazuje na pełnowymiarowej ramie Forda. To zasadnicza zmiana w sposobie konstruowania samochodów.

Dlaczego samochody czterodrzwiowe są inne?

Korzystanie z układu czterodrzwiowego nie polega tylko na dodaniu siedzeń. To kwestia przetrwania. Rynek roadsterów upada. Kupujący szukają praktyczności, nie rezygnując ze stylu. Tę równowagę oferuje czterodrzwiowy Thunderbird. Drzwi odchylane do tyłu zapewniają łatwy dostęp do tylnych siedzeń. Grube słupki zapewniają sztywność konstrukcji. Dach winylowy dodaje stylowego wyglądu. To sprytne posunięcie ze strony Forda.

Zmiany w projekcie ramy

Przejście na konstrukcję ramową było ważną decyzją inżynierską. Poprzednia konstrukcja nośna łączyła Thunderbirda i Lincolna. Nowa rama nadaje Thunderbirdowi własną tożsamość. Zapewnia także inny charakter jazdy. Pełnowymiarowa rama Forda jest trwała. Może utrzymać większą masę ciała. Ta zmiana określi przyszły kierunek Thunderbirda.

Sukces sprzedażowy

Liczby nie kłamią. Popularny był czterodrzwiowy Thunderbird. Jego udział w rynku wynosił prawie jedną trzecią. Kiedyś roadstery były normą, ale teraz należą już do przeszłości. Ford dostosował się do zmieniających się gustów konsumentów. Oferuje to, czego chce kupujący. Rezultatem był udany produkt. Forda Thunderbirda z 1967 r

Krótka historia Apolla

W tamtym czasie firma Abercrombie & Fitch była legalnym sprzedawcą artykułów sportowych, oferującym nie tylko sprzęt myśliwski. Zamówili około siedmiu luksusowych coupe Apollo opartych na twardych dachach Landau z modeli Forda Thunderbirda z 1967 roku. Nie są to samochody przeznaczone na rynek masowy. To wyjątkowe samochody przeznaczone dla niszowych klientów, którzy chcą czegoś innego niż standard salonowy.

Architektura w tle opowiada inną historię. Ten nowy Thunderbird w dużym stopniu zapożycza się z większych, pełnowymiarowych modeli Forda. Ukrywa praktycznie cały układ napędowy, w tym złożony układ zawieszenia na wszystkich sprężynach. Elementy konstrukcyjne, takie jak rama przednia i tylna, są również standardowe. Jest to strategia wydajnościowa wykorzystująca sprawdzone komponenty, które oszczędzają czas i koszty rozwoju.

Aby samochód był bardziej zwrotny, inżynierowie skrócili podłużnice. Rezultatem jest bardziej atletyczna baza. Model dwudrzwiowy ma przekątną 114,7 cala. Wersja czterodrzwiowa ma długość 117,2 cala. Obie wartości są nieco większe niż rozstaw osi wynoszący około 113 cali w poprzedniej generacji (1958–1966). Jednakże Thunderbird pozostaje kompaktowy w porównaniu do konkurentów, takich jak 119-calowy Buick Riviera i Oldsmobile Toronado. Trafił w idealny punkt, będąc większym od kompaktowych modeli pośrednich, ale mniejszym od prawdziwych „jachtów lądowych” tamtych czasów.

Gry z ciężarami i akrobacje w fabryce Wixom

Można by pomyśleć, że przejście z nadwozia skorupowego na konstrukcję oddzielnej ramy zwiększy wagę. To jest błędne. Cięższy, osadzony w ramie Thunderbird jest w rzeczywistości o 138 funtów lżejszy od swojego poprzednika. Tu nie chodzi tylko o efektywność. To jest inżynieria.

Ford stąpa ostrożnie, wykonując ruchy za kulisami. Standardowy silnik V8 o pojemności 390 cali sześciennych wytwarza 315 koni mechanicznych. Jeśli potrzebujesz większej mocy, opcjonalny silnik o pojemności 428 cali sześciennych zwiększa moc do 345 koni mechanicznych. Nie ma nowych elektrowni. To po prostu stary, dobry, niezawodny metal.

Prawdziwy dramat rozegrał się w fabryce Wixom w Michigan. Składanie tego samochodu było logistycznym tańcem. Nowe podwozie Thunderbirda montowane jest na specjalnej linii produkcyjnej. Ale nie zaczęto ich zbierać w zwykłej pozycji.

Zaczęli w pozycji odwróconej.

Części zawieszenia zostały opuszczone na odwrócone podwozie. Następnie ogromny dźwig chwytał ramę, obracał ją i wysyłał na przenośnik podwieszony. Przenośnik ten przenosi podwozie do końcowego montażu. Tam można go obniżyć do poziomu podłogi.

Tutaj robi się ciekawie. Ramy Thunderbirda zostały zmieszane z korpusami skorupowymi Lincolna. Lincolny ​​były na specjalnych urządzeniach. Dwie różne metody budowy. Jedna linia montażowa. To brzmi jak przepis na chaos. Ale wszystko zadziałało. Fabryka uruchomiła linie montażowe i zmieszała stare nadwozie skorupowe Lincolna z nowym nadwoziem skorupowym Thunderbird.

Dlaczego jest to ważne dla kolekcjonerów

Jeśli szukasz oryginalnego Apollo od Abercrombie & Fitch, kluczowym identyfikatorem jest metoda produkcji. To nie są tylko aktualizacje kosmetyczne. Podstawowy projekt został całkowicie zmieniony. Chociaż biurko i lampa w tych modelach emanują wyglądem premium, pod względem mechanicznym zapewniają doskonałe osiągi Forda.

Zrozumienie, jak zakład Wixom zareagował na te zmiany, pomaga wyjaśnić specyfikę produkcji. Linie mieszane oznaczają możliwe różnice w jakości wykonania i zamówieniu komponentów. To są szczegóły, które odróżniają zwykłego obserwatora od poważnego kolekcjonera.

Utrata masy ciała to najważniejsza wiadomość. 138 funtów lżejszy i o zwiększonej sztywności strukturalnej. Jest to kompromis warty analizy. To pokazuje, że Ford poszerzając podwozie, jednocześnie dokręca śruby.

Dziedzictwo nawrócenia

Montaż ramy w pozycji odwróconej to nie tylko fakt fabryczny. Uosabia innowacje produkcyjne swoich czasów. Ford przesuwa granice. Próbowali uprościć produkcję, zmieniając jednocześnie podstawową architekturę samochodu.

W rezultacie powstał inny samochód. Chociaż mówi się, że jest ciężki, w rzeczywistości jest lekki. Silniki 390 i 428 oferowały tę samą moc, ale podwozie nabrało nowego charakteru.

Kolekcjonerzy często zwracają uwagę na styl zewnętrzny. Wersja Apollo robi wrażenie wizualnie. Ale dół opowiada bardziej złożoną historię. Hybrydowa linia montażowa Wixom jest dowodem na to, że firma ciągle się zmienia. Dający się przystosować. Ewoluuje.

Ciekawi mnie, jakie inne zmiany wprowadzono w okresie przejściowym. Jakie jeszcze kompromisy kryją się w okablowaniu? Strojenie zawieszenia? Dekoracja wnętrz?

Utrata wagi jest zauważalna. Proces montażu jest udokumentowany. Aby jednak uzyskać pełny obraz, musimy sięgnąć głębiej do archiwów fabrycznych. I nie zawsze łatwo je znaleźć.

Na tym etapie produkcji silniki i skrzynie biegów zostały już w pełni zamontowane. Następnie Lincoln i Thunderbird zostały rozdzielone i wysłane na linie montażowe w 指定的 w celu ostatecznego montażu. Obydwa samochody przeszły ten sam skrupulatny proces malowania: podkład elektrostatyczny, następnie podkład w sprayu i na koniec trzy warstwy lakieru. Kontrola jakości była bardzo rygorystyczna. Przed opuszczeniem fabryki każdy Thunderbird przeszedł 20-kilometrowy test drogowy.

Magazyn Car Life pochwalił model z 1967 roku, nazywając go „stylowym, cichszym i płynniejszym niż jakikolwiek poprzedni Bird”. Magazyn zauważył, że cechą charakterystyczną edycji specjalnej Abercrombie & Fitch był telefon z anteną na pokrywie bagażnika.

Samochód i Kierowca byli pod mniejszym wrażeniem. Twierdzili, że większy Thunderbird stał się „nieco mniejszą, stylizowaną Galaxie ze wszystkimi dodatkami”. Dziennikarzom spodobało się bardziej praktyczne wnętrze, ale skrytykowali słabą widoczność czterodrzwiowego samochodu testowego. Gdy samochód ruszył, uznali, że Thunderbird to „po prostu duży amerykański samochód, który cicho płynie z prędkością 70 mil na godzinę i ma swoje własne upodobanie do cichego… prowadzenia przy dużej podsterowności”.

Dlaczego Ford Thunderbird z 1967 r. nie miał konstrukcji skorupowej

Postępowi projektanci motoryzacji znaleźli logiczne uzasadnienie w konstrukcji skorupowej Forda Thunderbirda z 1967 roku. Nash i Hudson udowodnili swoją rentowność, a Chrysler w 1960 r. poczynił znaczne wysiłki, aby ujednolicić znaczną część swojej linii produktów. Ford jednak się wahał. Powody tej decyzji nadal interesują entuzjastów badających ewolucję amerykańskiego designu luksusowych coupe.

Powrót Thunderbirda do konstrukcji nadwozia na ramie w 1967 roku nie był krokiem wstecz. Było to zaplanowane odejście po pięciu latach eksperymentów.

Henry Greb, szef działu projektowania nadwozia Forda, wpadł na swój pomysł. Wierzył, że wszystkie pojazdy Forda, Mercury i Lincoln ostatecznie przejdą na konstrukcję skorupową. Nie wszyscy w Dearborn podzielali jego zdanie. Firma ostrożnie podeszła do przejścia na nadwozie skorupowe. Tłumaczyli jeden lub dwa modele na raz. Naturalnie zaczęli od samochodów, które wygrały najwięcej.

Konstrukcja skorupowa miała sens w przypadku oryginalnego czteromiejscowego Thunderbirda z 1958 roku. Umożliwiło to inżynierom zmieszczenie większej przestrzeni wewnętrznej w niższym, bardziej eleganckim profilu. Lincoln dokonał podobnej zmiany w 1958 roku. Mieli nadzieję, że przewaga technologiczna nad Cadillakiem pobudzi powolną sprzedaż.

Ford otworzył nową fabrykę w Wixom w stanie Michigan. Stało się jedynym miejscem montażu Thunderbirda i Lincolna. Samochody te miały wspólne maski, szyby przednie i inne części nadwozia. To było skuteczne. To było logiczne.

Jednak w salach konferencyjnych logika nie zawsze rządzi.

Konstrukcja nośna jest odpowiednia także dla małych samochodów. Mały Falcon został wprowadzony na rynek w 1960 r., a średniej wielkości Fairlane w 1962 r. Obydwa pojazdy stały się produktami skorupowymi nowej generacji Forda. Pracowali.

Jeśli chodzi o linię pełnowymiarową, kierownictwo zastosowało podejście wyczekujące. Zamówili samochód o tradycyjnej konstrukcji i jednocześnie opracowali wersję z nadwoziem skorupowym. Nie byli gotowi, aby w pełni się zaangażować.

Potem pojawił się Pontiac z 1961 roku.

Jego projekt zmienił wszystko. Pontiac miał stosunkowo sztywną ramę, która była „połączona” z nieco elastyczną ramą obwodową. Zapewniło to integralność strukturalną całej konstrukcji i wyeliminowało hałas. Zapewniał niemal idealną izolację akustyczną. Entuzjaści podwozi samochodowych przenieśli to podejście „najlepsze z obu światów” do nowych pełnowymiarowych Fordów i Mercury na rok 1965.

Prawie mogliby uznać Forda z 1965 r. za pojazd monocoque (Ford użył określenia „wytrzymały”) z pełnowymiarową ramą pomocniczą. Rama pomocnicza izoluje zawieszenie i układ napędowy od wnętrza. Wszystkie 14 punktów mocowania nadwozia znajduje się z przodu lub z tyłu kabiny pasażerskiej. Wynik? Minimalny hałas, wibracje i szorstkość.

Dział marketingu oszalał. Jedna ze słynnych reklam głosiła, że ​​Ford LTD z 1965 r. był cichszy niż Rolls-Royce Silver Shadow.

Nie było to do końca prawdą.

Testy wykazały, że Ford jest znacznie cichszy. Agencja reklamowa obawiała się jednak, że nikt im nie uwierzy. Fałszowali wyniki. Zmniejszyli różnicę między obydwoma samochodami. Grali po bezpiecznej stronie.

„Biorąc pod uwagę ten sukces, było przesądzone, że duże samochody firmy podążą podobną ścieżką w przyszłości” – wyjaśnia inżynier Jim Wagner.

Ten wzór pozostał. W 1967 roku Thunderbird przyjął podobny projekt. W 1970 roku Continental przeszedł na ten sam projekt. Turyn poszedł w ich ślady w 1972 roku.

Ale historia Thunderbirda z 1967 roku była inna. Konstrukcja nośna używana w Thunderbirdzie od 1958 roku została porzucona. Samochód powrócił do konstrukcji nadwozia na ramie.

Dlaczego? Choć artykuł nie mówi wprost, że projekt się nie powiódł, to jednak stwierdza, że ​​decyzja została podjęta. Rok modelowy 1967 oznaczał koniec ery skorupowej małego T-Birda.


1968-1969 Ford Thunderbird

Ford Thunderbird z lat 1968–1969 również otrzymał ulepszenia. Platforma stała się stabilna. Konstrukcja typu body-on-frame oferuje znajomą i trwałą platformę.

Ford wprowadził trwały silnik V8 o pojemności 429 cali sześciennych. Zastąpił 428 jako najpotężniejszą opcję. Model 390 został również wycofany na początku roku modelowego.

Komora silnika została powiększona. Zawieszenie stało się jeszcze sztywniejsze. Thunderbird ewoluował w cięższy i potężniejszy pojazd. To już nie był tylko osobisty luksusowy samochód. To było oświadczenie.

Ale to stwierdzenie było ogromne.

„W 1967 roku Thunderbird porzucił monolityczną konstrukcję nośną, która charakteryzowała poprzednią dekadę, i powrócił do konstrukcji nadwozia na ramie”.

Model 429 to nie tylko wymiana silnika. To odpowiedź na presję rynkową. Zawodnicy szukali większych bloków. Ford musiał zareagować.

Rok modelowy 1968 przyniósł te zmiany. 429 zapewnia większy moment obrotowy. Lepiej radzi sobie z ciężarem Thunderbirda niż 428. Samochód jest stabilniejszy. Stał się poważniejszy.

Czy to ma znaczenie?

Entuzjaści zauważyli. Poprawił się komfort jazdy. Poziomy hałasu, wibracji i szorstkości (NVH) są wyższe niż w przypadku Forda LTD z 1965 roku.

Model z 1968 roku nie był rewolucyjny. Przyniosła ze sobą kompromisy. Paradoksalnie nadało to samochodowi bardziej wyrazistego charakteru.

Najbardziej zauważalną zmianą wizualną są boczne światła obrysowe Forda Thunderbirda z 1968 r.. Przepisy federalne wymagały ich montażu na ciele. Zamiast przymocowywać nieestetyczne odblaski do błotników, projektanci umieścili napis „Thunderbird” wokół tylnego światła. Przednie światła zaczęły także pełnić funkcję dodatkowych kierunkowskazów (opcjonalnie). Celem był czysty profil. W większości przypadków kończyło się to sukcesem.

Pod maską i za kierownicą

Salon stał się bezpieczniejszy i nie przypominał już oddziału szpitalnego. Klamki drzwiowe dźwigniowe zostały zastąpione klamkami typu „squeeze”. Są łatwiejsze w użyciu i co najważniejsze bezpieczniejsze w razie wypadku.

Ford zajął się także problemami z układem podciśnienia, które nękają kierowców. Do 1968 r. drzwi zamykały się, gdy zawiódł układ odsysania reflektorów. Teraz, jeśli system zawiedzie, drzwi pozostaną otwarte, umożliwiając opuszczenie samochodu. To dobra zmiana.

Przednie hamulce tarczowe są wyposażone w pływający zacisk. Jest to wyposażenie standardowe i nie wymaga dodatkowych kosztów. Wycieraczki przedniej szyby poruszają się teraz równolegle do siebie, a nie krzyżują się. To niewielka część, ale zmniejsza hałas i zużycie.

Pod maską znajduje się podgrzewacz gaźnika i układ kontroli zapłonu, dzięki którym emisja spalin spełnia nowe rządowe standardy czystości. Ford dosłownie sprząta po sobie.

Dyskusja na ławce

Tutaj robi się ciekawie. Po raz pierwszy Thunderbirda można było kupić z ławką (siedzieniem rozciągającym się na całą szerokość kabiny).

Dlaczego? Ponieważ General Motors wygrywał wojnę o luksusowe samochody osobiste. Od 1966 r. Buick Riviera może pomieścić trzech pasażerów. W 1967 r. Toronado dodało indywidualne siedzenia jako opcję. Ford dogania konkurencję.

Czy kupujący się tym przejmują? Tak.

57% nabywców dwudrzwiowych samochodów z twardym dachem nadal chciało mieć oddzielne siedzenia. Podobał im się sportowy wygląd. Samotność. Poczucie, że jedziesz sam. Ale w modelach czterodrzwiowych liczby zmieniają się radykalnie. 79% nabywców wersji czterodrzwiowych wybrało ławkę. Rodzinom się to podobało. Taksówkarze to uwielbiali. To bardzo praktyczne.

Dlatego Ford oferuje obie opcje. Ponownie.

Szczegóły zewnętrzne: mniej znaczy więcej

Linia nadwozia jest prosta. Cienki profil dolnej części korpusu zastępuje poprzedni szeroki pasek. Nie rozciąga się już na całej długości samochodu. Jako subtelny akcent.

Nakładki na dyski mają cieńsze żebra. Wygląda na to, że się obracają, choć auto stoi. Złudzenie optyczne.

Ale osłona chłodnicy… Jest przeładowana detalami.

Kratka i tył

Przednia osłona chłodnicy stała się bardziej złożona. Podzielona jest na 32 sekcje w kształcie pudełka. Każdy element ma logo ptaka w małej ramce pośrodku drzwi reflektora. Bardzo szczegółowy i zajęty. Naprawdę mam wrażenie, że był rok 1968.

Z tyłu jasne, chromowane panele nad tylnymi światłami zastąpiono czarnymi. Zniknęły krzykliwe litery i zastąpiono je dużym emblematem w kształcie ptaka, który zajmuje centralne miejsce. Czystszy i bardziej zintegrowany.

Wersje Landausa mają teraz dach ze sztucznej skóry aligatora. Dlaczego nie?

Początkowo planowano wypuścić czterodrzwiowy „miejski sedan” z malowanym dachem.

Nie ma pełnowymiarowego tylnego paska świetlnego. Zamiast tego Ford Thunderbird z 1969 r. ma dwa mniej więcej prostokątne reflektory. Zmiany konstrukcyjne są subtelne, ale charakterystyczne i odzwierciedlają powrót coupe Landau z solidnymi słupkami C. Modele z twardym dachem zachowały linię dachu z 1967 roku i otrzymały małe tylne boczne szyby. Opcjonalnie dodano także elektryczny szyberdach, który wyglądał nowatorsko jak na samochód krajowy.

Jednak to nie reflektory wywołały największe zamieszanie. To były siedzenia. Po raz pierwszy w historii tapicerowane ławki osiągnęły lepsze wyniki niż pojedyncze siedzenia we wszystkich trzech wersjach nadwozia.

Osłona chłodnicy również została poddana podobnemu czyszczeniu. Duży emblemat ptaka powraca na osłonę chłodnicy, która jest teraz podzielona na zaledwie osiem segmentów. Z tyłu niestandardowe światła tylne są umieszczone we wgłębieniach dopasowanych do kształtu pokrywy bagażnika, nawiązując do stylizacji z 1964 roku. Pomiędzy nimi znajduje się duże światło cofania. Boczne światła obrysowe zostały zredukowane do tego stopnia, że ​​są prawie niewidoczne. Listwa progowa zyskała przetłoczenia.

Rewizja zawieszenia i poszukiwanie sprzęgła

W tym czasie Ford obniżył wysokość nadwozia Thunderbirda. Zmiany są zauważalne: model dwudrzwiowy otrzymał sztywniejsze sprężyny, większe amortyzatory i grubsze stabilizatory. Magazyny Car Life i Motor Trend donosiły o tych zmianach w roku modelowym 1969. Jednak według głównego katalogu części Forda na lata 1965-1972 nowy numer części pojawił się już w 1968 roku.

Car Life testowało T-Birda w lutym. Jaki jest werdykt? Nieufność w dalszym ciągu dominuje w cechach zarządzania. A co z hamulcami? Car Life zauważa, że ​​są lepsze niż „wszystkie samochody z wyjątkiem kilku sprzedane w USA”. przy 80 mil na godzinę.

W tym samym miesiącu Motor Trend przeprowadził testy porównawcze. Dwudrzwiowe coupe Landau rywalizowało z Mercury Marauder X-100, Buickiem Rivierą, Oldsmobile Toronado i Pontiac Grand Prix. Motor Trend ocenia prowadzenie Thunderbirda jako „znacznie poprawione”. Nadal nie osiąga standardów wyznaczonych przez Toronado i Grand Prix, ale jest to znaczący postęp.

Płynny operator

Pomimo swojej mocniejszej podstawy, Thunderbird pozostał konkurencyjny w stosunku do swoich rywali z GM. Bije na głowę wszystkich pod względem płynności. Przewyższa je wszystkie pod względem ciszy w kabinie. Jego skuteczność hamowania była lepsza niż wszystkich innych, w tym Maraudera. Pulpit nawigacyjny jest najbardziej wszechstronny na liście. Podkręcanie? Przeciętny.

Werdykt redaktora jest jasny: „Naszym zdaniem najlepszym wszechstronnym samochodem jest Thunderbird”.

Patrząc w przyszłość na rok 1970

Co dalej? Wagner mówi, że wielkie plany Forda dotyczące Thunderbirda z 1970 r. obejmowały całkowicie nowy model Fairlane/Torino. Nowy model ma nadwozie skorupowe i wygodną ramę przypominającą pełnowymiarowego Forda. Dearborn rozważa zbudowanie zupełnie nowego Thunderbirda na tej samej platformie średniej wielkości.

Pomysł ten bezpośrednio przemawia do Simona E. „Banksa” Knudsena. Henry Ford II zatrudnił Knudsena na stanowisko dyrektora generalnego Ford Motor Company na początku 1968 roku.

Knudsen i Thunderbird z 1970 r

Robert „Bunky” Knudsen nie pracował długo w Fordzie, ale zanim został zwolniony, pozostawił wyjątkowy ślad w historii motoryzacji. Pochodził z Pontiaca i Chevroleta, a opuścił General Motors, ponieważ czuł, że jego kariera utknęła w martwym punkcie. W Fordzie irytowały go sprzeczności. Thunderbird był pozycjonowany jako model sportowy, ale opierał się na ogromnej, ciężkiej platformie i był sprzedawany za pośrednictwem sieci dealerów Forda na rynku masowym. To wszystko nie składało się na jeden obraz.

Studiował strategię Pontiaca z 1969 roku. Tym razem słabo sprzedające się Grand Prix zostało zastąpione platformą średniej wielkości. Wierzył, że Thunderbird skorzysta na podobnym zmniejszeniu rozmiarów. Choć sam nie był projektantem, nie wahał się ingerować w pracę studiów projektowych. Próbował stworzyć coś, co nazwał „odważnym nosem”, ale projektanci niechętnie nadali mu przydomek „dziobem Banksa”. Zaapelował także o masywne tylne nadkola, aby nadać samochodowi bardziej elegancki i dyskretny wygląd.

Inżynieria stała się także polem bitwy. Inżynierowie Forda wcześniej zakazali stosowania stałej blachy przed maską, argumentując, że dodatkowe szwy mogą powodować problemy montażowe. Mimo to Knudsen nalegał na siebie. Chciał elastyczności projektowania, do której przywykł GM, i ją dostał. Ta cecha konstrukcyjna Thunderbirda z 1970 roku** stała się ikoną stylizacji swoich czasów.

Jego kadencja zakończyła się nagle we wrześniu 1969 roku. Konflikt z Lee Iacoccą osiągnął punkt krytyczny. Iacocca prawdopodobnie uważał, że nadaje się na miejsce Knudsena i ostro z nim kontrastował. Henry Ford II interweniował i zwolnił Knudsena. Ale szkody (lub arcydzieło, w zależności od punktu widzenia) już zostały wyrządzone. Thunderbird się zmienił, choćby tylko chwilowo.

Zachowanie platformy dzięki nowemu wyglądowi

Wizją Knudsena było stworzenie mniejszego i lżejszego samochodu, ale nowy projekt Torino odłożono na półkę do 1972 r. Pierwszeństwo miały Maverick z 1969 r., napęd na 4 koła, Continental z nadwoziem na ramie z 1970 r. oraz Pinto i Mustang z 1971 r. Tak więc w roku 1970 Thunderbird pozostał taki sam. W latach 1967–1969 zachowano podwozie i nadwozie z napędem na wszystkie koła, łącznie z tymi samymi zewnętrznymi panelami drzwi i tylnymi ćwiartkami.

Jednak przód jest zupełnie nowy. Ma spiczastą osłonę chłodnicy i otwarte reflektory, o które zabiegał Knudsen. Model dwudrzwiowy jest o 1,4 cala niższy od poprzedniego. Jak oni to zrobili? Ze względu na skrócenie przedniej szyby i gładki półokrągły dach. Wygląda bardziej elegancko. Wygląda bardziej sportowo. Poświęcają trochę miejsca nad głową, ale kogo to obchodzi, gdy dach jest tak dobry?

Zawieszenie zostało specjalnie dostrojone do standardowych opon radialnych Goodrich. Rezultatem jest lepszy komfort jazdy i prowadzenie. To rzadki triumf samochodu, który zasadniczo zachował swoje stare podwozie.

Ukryte szczegóły i ogólny luksus

Ford nie bawił się tylko wyglądem. Dosłownie weszli do wnętrza blachy. Radio było wbudowane w przednią szybę. Pióra wycieraczek szyby przedniej ukryte są pod tylną krawędzią maski. To nie są tylko decyzje estetyczne. Mają na celu uproszczenie systemów elektrycznych i próżniowych. Linie są czystsze i jest mniej części, które mogą się zepsuć.

Wewnątrz Thunderbird wyposażony jest w ten sam pakiet dźwiękoszczelny, co Lincoln Continental Mark III Personal Coupe. Jest to ważna część dla samochodu w tym przedziale cenowym. Luksus to już nie tylko chrom. Chodzi o ciszę. Poprawiono komfort siedzenia przedniego i tylnego. Opcjonalne fotele ze zintegrowanymi zagłówkami to element bezpieczeństwa, który wydaje się stanowić poprawę, mimo że jest standardem.

1970 Thunderbird nie był samochodem, jakiego chciał Knudsen. On nie jest mały. To nie jest łatwe. Ale miał twarz. Siedzi nisko

Thunderbird z 1970 r. stracił swój formalny dach i słynny bar dla przyczep kempingowych. Nazwa „Landau” pozostała, ale tylko jako oznaczenie wykończenia modeli z dachem winylowym. Zmiana ta odzwierciedla nowy kierunek rozwoju samochodu. Ford ponownie porzucił nadwozie z trzema bocznymi szybami.

W materiałach promocyjnych do dziś pojawia się określenie „dwudrzwiowy Landau”. Właściwie to hardtop z winylowym dachem. Nie ma łuku poprzecznego (belki nośnej). Niektóre źródła podają, że model Landau z 1970 r. miał unikalny kod nadwozia, a zatem unikalny metal nadwozia. Jednakże Główny Katalog Części opowiada inną historię. Oficjalne informacje nie wspominają o specjalnym dachu ani skróconej pokrywie bagażnika. Różnice te są czysto powierzchowne.

Ford dokonał także przeglądu systemu kontroli jakości w fabryce Wixom. Poprzedni test drogowy na dystansie 12 mil został odwołany. Zamiast tego wewnątrz zakładu zbudowano stację zmechanizowaną. Choć nie ma w nim romantyzmu otwartej drogi, Ford uważa, że ​​eliminuje to stronniczość kierowców. Oszczędza to także czas. Samochód jest zainstalowany nad pitem, ale wady stają się zauważalne.

Nowy proces jest bardzo rygorystyczny. Pojazd opuszcza linię montażową i kierowany jest do obudowy wodoszczelnej w celu sprawdzenia szczelności. Następny w kolejce jest sprzęt do poziomowania Merrill Lynch. Kąty pochylenia kół, zbieżności i ustawienia kół są mierzone dynamicznie. Samochód toczył się po bębnie z prędkością symulującą 80 mil na godzinę. Następnie odbyło się siedem stanowisk testowych podwozia Clayton. Sprawdzono moment obrotowy tylnych kół i skuteczność hamulców. Za pomocą tych stanowisk dokonywano także pomiarów gazów spalinowych. Sprawdzono płynność pracy przekładni. Klimatyzator został także poddany testom obciążeniowym.

Pojazd został następnie wysłany do ośmiu stacji badania hałasu wiatru. Zamki pokrywy bagażnika zostały uszczelnione. Wewnątrz wytworzyło się nadmierne ciśnienie. Operator użył stetoskopu, aby sprawdzić, czy nie ma wycieków wokół drzwi i okien. Stacja „miękkiego oświetlenia” sprawdziła wszystkie światła zewnętrzne. Następnie samochód został przepuszczony przez kanał kontrolny w celu sprawdzenia szczelności.

Pozostaje kontrola człowieka. Kierowcy w dalszym ciągu wybierają codziennie 20 pojazdów do testów drogowych w rzeczywistych warunkach. Pięć z nich zostało przebadanych pod kątem wstrząsów. Maszyny wykonują rutynową pracę, ale ludzkie ucho nadal jest ważne.

Co się stało z fordem Thunderbirdem z 1971 r.?

Landau Blindside powrócił w 1971 roku. Trzy jasne poziome paski na osłonie chłodnicy odróżniają model 1971 od poprzednich lat. Dotyczyło to zarówno wersji z twardym dachem, jak i wersji czterodrzwiowych. Był to subtelny, ale wyraźny sygnał wizualny.

Rok 1971 był punktem zwrotnym dla Forda Thunderbirda. Ponad połowa z 36 055 samochodów wyprodukowanych w fabryce miała dachy Lando. Jednakże, podczas gdy Ford skupiał się na luksusie, General Motors agresywnie eliminował słabości tego segmentu, wprowadzając całkowicie przeprojektowane modele Toronado i Riviera.

Konkurenci GM znacznie złagodzili ustawienia podwozia. To dało Thunderbirdowi nieoczekiwaną przewagę. Po raz pierwszy samochód zapewnił pewniejszą i pewniejszą jazdę w porównaniu do bezpośrednich konkurentów.

Motor Trend zauważa dalej, że w pojazdach GM przechyły nadwozia są lepiej kontrolowane. W wyścigach na stojąco (wyścigi dragsterów) Riviera początkowo minęła Thunderbirda z prędkością 60 mil na godzinę. Ford nie pozostał jednak w tyle na długo. Szybko minął Riwierę i uzyskał najszybszy czas na ćwierć mili wynoszący 16,25 sekundy przy prędkości 86 mil na godzinę.

Thunderbird charakteryzował się także najszybszą i najbardziej bezpośrednią skutecznością hamowania. Recenzenci z Motor Trend zachwycali się wnętrzem, nazywając je „kokpitem Cave of Love” i chwaląc żakardową tapicerkę z guzikami. W porównaniu z tym wnętrze Toronado wydawało się ascetyczne.

„Mam wrażenie, że ptak T próbuje podążać w nowym kierunku… ale trasa, którą wybierze, nie została jeszcze ustalona”.
– Trend motoryczny

Ścieżka została już wybrana. Według projektanta Haldermana za projekt odpowiadał Bunkie Knudsen. „Za każdym razem, gdy go powiększaliśmy, sprzedawał się trochę lepiej i stawał się nieco atrakcyjniejszy” – wspomina Halderman.

Zmiana w segmencie samochodów średniej wielkości w 1972 roku

Kiedy w 1972 roku pojawiły się nowe samochody średniej wielkości, Thunderbird i Continental Mark IV korzystały z rozciągniętych wersji swoich platform mechanicznych. Liczby mówią co innego niż klasyfikacja. Przy rozstawie osi wynoszącym 120,4 cala i masie własnej wynoszącej 4420 funtów, ten „średniej wielkości” Thunderbird był w rzeczywistości dłuższy i cięższy niż jego poprzednik klasy „pełnowymiarowej”.

Zniknęło wolno sprzedające się czterodrzwiowe nadwozie. Dostępny był teraz tylko jeden typ nadwozia: duży dwudrzwiowy twardy dach z prostymi bokami. Strategia zadziałała, mimo że samochód zawierał jedynie niejasne odniesienia stylistyczne do swoich eleganckich poprzedników z lat 1970–1971. Sprzedaż nieznacznie wzrosła do 57 814 sztuk, co stanowi najlepszy wynik od 1968 r. Następnie w 1973 r. liczba ta wzrosła do 87 269 sztuk.

W 1972 roku milionowy Thunderbird zjechał z linii montażowej Wixom z unikalnym grawerem na kierownicy miedzianego twardego dachu Caravan.

Jak na ironię, nikt nie był bardziej zadowolony z najnowszego Thunderbirda Cansa niż Lee Iacocca. „Im większy był Thunderbird, tym bardziej mu się podobał” – wspomina Halderman. „Nie sądzę, żeby Lee kiedykolwiek się do tego przyznał, ale myślę, że wiele się nauczył od Bunky’ego”.

1967-1971 Ford Thunderbird jako przedmiot kolekcjonerski

Dopiero w 1995 roku Vintage Thunderbird Club International (VTCI) uznał Forda Thunderbirda z lat 1967–1971 za cenny samochód kolekcjonerski, podobnie jak modele z lat 1958–1966. W międzyczasie właściciele tych późnych modeli utworzyli własne kluby, takie jak Heartland Thunderbird Club i International Thunderbird Club.

Obrotowe tylne siedzenie Forda Thunderbirda z 1969 r. zdefiniowało epokę. To kultowy projekt „krzesła miłości”, symbolizujący osobisty komfort. Jednak historia tego projektu opowiada zupełnie inną historię.

John Ryan, doradca techniczny VTCI w latach 1967-1971, zauważył, że projekt i styl tych samochodów uległ poprawie. Ukryte reflektory cieszą się największą popularnością. Jednak kabriolety zniknęły. Ta decyzja rozgniewała zagorzałych fanów marki. Nadal opłakują stratę dwumiejscowego samochodu sportowego, który posiadali w latach 1955–1957.

Prezes VTCI Alan H. Tust nie zgadza się z tym poglądem. Modele z lat 1967–1971 miały być luksusowymi, ale bardziej zrównoważonymi samochodami rodzinnymi. Konkurowały z modelami Riviera i El Dorado. Nie wywoływały one jednak takich emocji jak samochody GM. Ten konserwatyzm zapewnił sukces firmy. Ford wyciągnął wnioski z błędów w projekcie koncepcyjnym z 1961 roku. Zagłębianie się w ten temat nie jest właściwym sposobem na osiągnięcie postępu.

W miarę jak samochody produkowane w latach 1967–1971 stawały się przestarzałe, entuzjazm entuzjastów motoryzacji osłabł. Ryan twierdzi, że zainteresowanie nimi wzrosło w ostatnich latach. Ale zgadnij co? Nic nie zostało. Modele z lat 1958-1960 były montowane przez założyciela VTCI w 1968 roku i były wówczas używanymi samochodami mającymi 8-10 lat. Wiele z nich jest w dobrym stanie. Modele z lat 1967-1971 były doskonałymi samochodami drogowymi. Przeżyli ciężkie życie. Właściciele wykorzystywali je do samego końca.

Ryan powiedział, że pozostało 899 egzemplarzy dwudrzwiowych hardtopów z 1967 roku. Modele z lat 1968–1971 mają tę samą liczbę zachowanych egzemplarzy. Wersje czterodrzwiowe są trudne do znalezienia. Jego własny twardy dach z 1967 r. jest wyceniony na 8500 dolarów. Inne Thunderbirdy z tej epoki zostały opisane w Hemmings Motor News, a ceny wywoławcze sięgały aż 10 000 dolarów.

1967–1971 Modele, ceny i produkcja Forda Thunderbirda

Projektanci Forda poważnie potraktowali Thunderbirda z 1967 roku. Rival General Motors wypuściło konkurencyjne prywatne luksusowe coupe. Ponadto opracowano kilka innych modeli. Wszystkie były bardzo duże. Ford zdecydował, że Thunderbird również powinien podążać za tym trendem. Efektem końcowym była zmiana wyglądu przodu. Samochód ten produkowany jest od 1971 roku. Poniżej znajdują się specyfikacje Forda Thunderbirda z lat 1967-1971.

Na podstawie tych liczb jasno widać, że rynek luksusowych osobowych coupe ulega zmianom. W 1971 roku sprzedano 9146 coupe Forda Thunderbirda z twardym dachem. Liczby te mówią szerszą historię: zmieniające się priorytety konsumentów i stopniowy upadek tradycyjnego formatu coupe z twardym dachem.

1967 Thunderbird: szczytowa produkcja

W 1967 roku Thunderbird drugiej generacji nadal cieszył się dużym zainteresowaniem. Rozstaw osi standardowego coupe wynosi 114,7 cala, a czterodrzwiowego sedana 117,2 cala. W zależności od wersji nadwozia waga waha się od 4250 do 4458 funtów.

Coupe z twardym dachem to model podstawowy, waży 4248 funtów i kosztuje 4603 dolarów. Łącznie sprzedano 15 567 takich samochodów. Jednak prawdziwym motorem sprzedaży było coupe Landau z twardym dachem. Nieco cięższy (4256 funtów) kosztował 4704 dolarów i stanowił większość sprzedaży w tym roku (wyprodukowano 37 422 egzemplarze). Następnie pojawił się czterodrzwiowy sedan Landau, który sprzedał się w 21 925 egzemplarzach po 4924 dolarów.

Całkowita produkcja w 1967 roku wyniosła 77 956 sztuk.

1968: Ceny nieznacznie wzrosły

W następnym roku ceny wzrosły. To coupe z twardym dachem waży 4366 funtów i kosztuje 4716 dolarów. Wielkość produkcji spadła do 9977 sztuk. Spadek sugeruje, że kupujący zaczynają przestawiać się na droższe modele Landau i większych konkurentów.

Liderem pozostaje coupe Landau z twardym dachem, ważące 4372 funtów i wycenione na 4845 dolarów. Wolumen sprzedaży wyniósł 33 029 sztuk. Masa czterodrzwiowego sedana Landau pozostała stabilna i wyniosła 4458 funtów, jego cena również nie uległa zmianie i wyniosła 4924 dolarów, a sprzedaż wyniosła 21 925 sztuk.

W 1968 roku całkowita produkcja spadła do 64 931 sztuk.

1969: Wnęka coupe z twardym dachem zwęża się

Do 1969 roku konwencjonalne coupe z twardym dachem stały się rzadkością. Ważą 4348 funtów i kosztują 4824 dolarów. Wielkość produkcji spadła do zaledwie 5913 sztuk. Konsumenci wyraźnie preferują pakiet Landau, który oferuje wyższy poziom komfortu przy niewielkim wzroście ceny.

Coupe Landau z twardym dachem waży 4360 funtów i kosztuje 4964 dolarów. Wolumen sprzedaży wyniósł 27 664 sztuki. Czterodrzwiowy sedan Landau waży 4460 funtów, kosztuje 5043 dolarów i wyprodukowano już 15 695 egzemplarzy.

Całkowita produkcja w 1969 roku wyniosła 49 272 sztuki.

1970: panowanie Landaua

Tendencja ta nasiliła się w 1970 roku. Standardowe coupe z twardym dachem ważyło 4354 funtów i było droższe.