BeyondCorn: Prawdziwe surowce dla rewolucji bioenergetycznej

23

Prawdziwy koszt #biopaliwa: dlaczego etanol kukurydziany jest porównywalny z ropą

Biopaliwa są w dalszym ciągu „świętym Graalem” badań nad energią, ale nie udało nam się jeszcze całkowicie zastąpić ropy. Matematyka nie kłamie. Nie możemy po prostu patrzeć na ceny ropy i tak to zostawić. Gęstość energii różni się znacznie w zależności od rodzaju paliwa. Porównywanie cen za galon jest mylące. Aby poznać prawdę, trzeba spojrzeć na cenę jednostki energii.

Dane na koniec 2010 roku były ponure. Benzyna kosztowała średnio około 2,78 dolara za jednostkę energii. A co z etanolem? Ta sama jednostka energii kosztuje około 3,45 dolara. Konkurencja ze strony czystej energii jest zbyt kosztowna. Bidiesel radzi sobie nieco lepiej i kosztuje około 2,86 USD. To blisko, ale wciąż drożej niż konwencjonalna ropa naftowa.

Są obietnice. Paliwo coraz tańsze. Niebo jest teraz czyste. Rzeczywistość jest bardziej alarmująca. Tanie biopaliwa często wiążą się z ukrytymi kosztami środowiskowymi. Zmiana użytkowania gruntów. Stres wodny. Materiały „nowej generacji”, takie jak algi i trawa, mają potencjał, ale obecnie są zbyt drogie, aby można je było wyprodukować na skalę przemysłową.

Co mamy dzisiaj? Oto pięć rzeczy, które możesz zrobić, aby zapobiec zawaleniu się domu. Zacznijmy od największego.

5. Kukurydza

Kukurydza jest niekwestionowanym królem produkcji biopaliw w Stanach Zjednoczonych. To bardzo tanie. Ona jest bardzo bogata. Ale to nie jest dokładnie zielony cud. Występuje problem z bilansem energetycznym. Wkładamy dużo energii kopalnej w uprawę, zbiór i przetwarzanie kukurydzy. Zwrot z inwestycji jest umiarkowany.

Kukurydza jest gwiazdą debaty, ale nie jedyną na stole. Od 2010 r. W Stanach Zjednoczonych działało 187 fabryk etanolu, z których większość wykorzystywała kukurydzę jako główny surowiec. Ta zaleta ma swoje zalety i wady. Z jednej strony etanol kukurydziany zmniejsza emisję gazów cieplarnianych w porównaniu z paliwami kopalnymi. Z drugiej strony zawartość energii na galon jest niższa. Przechodząc na to biopaliwo zauważysz, że przebieg Twojego samochodu znacząco się zmniejszy. Ponadto zagrożone jest bezpieczeństwo żywnościowe. Zwiększenie produkcji etanolu z kukurydzy może doprowadzić do poważnych niedoborów żywności.

Krytycy wskazują także na hipokryzję środowiskową. Kiedy wycina się lasy i łąki pod uprawę kukurydzy, dług węglowy spowodowany wylesianiem często przewyższa korzyści wynikające ze spalania takich paliw. Sam proces rafinacji jest energochłonny i w dużym stopniu zależny od paliw kopalnych. Pomimo tych niedociągnięć branża kładzie duży nacisk na zbiory. Obecnie około jedna trzecia kukurydzy uprawianej w Stanach Zjednoczonych jest wykorzystywana na paliwo, a nie na żywność.

Jak Brazylia zdominowała produkcję etanolu z trzciny cukrowej

Sugarcane opowiada inną historię, zaczynającą się w Brazylii. Ten sukces nie jest przypadkowy. Zaczęło się kilkadziesiąt lat temu, zapoczątkowane przez embargo na ropę naftową na Bliskim Wschodzie w 1973 r. i późniejszy wzrost cen paliw. Rząd brazylijski również wkroczył i zapewnił znaczne wsparcie. Zmusiło to największe koncerny naftowe do dodawania etanolu do paliwa. W celu pobudzenia inwestycji prywatnych udzielono niskooprocentowanych pożyczek o wartości 4,9 miliarda dolarów. Początkowo zapewniano dopłaty do paliw, aby konsumenci mogli je kupować taniej.

Dziś te dotacje to już przeszłość. Rynek się dostosował. Ponad 70% nowych samochodów sprzedawanych w Brazylii to pojazdy typu flex-fuel. Maszyny te mogą pracować na kilku różnych paliwach, od czystego etanolu po mieszanki zawierające zaledwie 25% etanolu. Reszta to benzyna.

Dlaczego nie każdy może to zrobić? Największą przeszkodą jest klimat. W krajach takich jak Stany Zjednoczone nie ma wyjątkowych warunków pogodowych niezbędnych do uprawy trzciny cukrowej na dużą skalę. Brazylia ma idealne połączenie ciepła, deszczu i dostępnej ziemi. Była to zwycięska loteria geograficzna, dzięki której trzcina cukrowa stała się opłacalnym źródłem paliwa w całym kraju, ale jest ona w dużej mierze niedostępna w regionach o klimacie umiarkowanym.

Dyskusja na temat olejów roślinnych i biodiesla

Następnie przychodzi świat olejów roślinnych. Głównymi produktami są tutaj rzepak, olej palmowy i soja. Wykorzystuje się je do produkcji biodiesla, paliwa odnawialnego, różniącego się od etanolu. Dane dotyczące wydajności są mieszane. Wydajność paliwowa biodiesla jest lepsza niż zwykłej benzyny, ale wciąż niższa niż oleju napędowego na bazie ropy naftowej. Czysty biodiesel charakteryzuje się o około 10% niższym zużyciem paliwa i mocą w porównaniu do konwencjonalnego oleju napędowego. Mieszanki oleju napędowego naftowego działają lepiej niż czysty olej napędowy, ale są o około 2% mniej wydajne.

Olej rzepakowy (olej rzepakowy) jest powszechnym składnikiem żywności w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Roślina ta, należąca do rodziny kapustowatych, produkuje nasiona, które są zaskakująco oleiste i zawierają około 40% oleju w masie. Olej palmowy, zbierany w ogromnych ilościach w Malezji i Indonezji, wygląda atrakcyjnie ekonomicznie. Stworzyło to jednak poważne piętno środowiskowe.

Krytyka ta przypomina krytykę dotyczącą etanolu kukurydzianego. Wykorzystanie tych roślin zastąpiło produkcję żywności. Oczyszczanie obszarów naturalnych pod uprawę palm i soi zwiększa emisję gazów cieplarnianych netto. Oczyszczanie gruntów, sadzenie roślin opałowych i spalanie plonów nadal budzą kontrowersje.

Inicjatywy recyklingu tłuszczu kuchennego

Ostatnim elementem tej układanki dotyczącej surowców może być podejście okrężne. Tłuszcze i oleje kuchenne pochodzące z recyklingu stanowią trasę, która nie wymaga nowego terenu.

Gruba rzeczywistość

Brzmi to nieprzyjemnie, ale odpady, takie jak zużyty olej i tłuszcz kuchenny, są w rzeczywistości tanimi i atrakcyjnymi surowcami. Są przyjazne dla środowiska i niedrogie. Problemy takie jak użytkowanie gruntów, zużycie energii i wpływ na środowisko, które często pojawiają się w związku ze stosowaniem materiałów uprawnych, takich jak kukurydza, trzcina cukrowa i palmy, można rozwiązać przy użyciu istniejących materiałów, które nadal można poddać recyklingowi. Termin „żółty tłuszcz” odnosi się do przetworzonych olejów kuchennych, w tym sojowego, palmowego, rzepakowego itp., i jest produktem odpadowym wykorzystywanym jako paliwo. Oczywiście nie można po prostu wlać zużytego smaru restauracyjnego do zbiornika paliwa w samochodzie. Najpierw należy go przetworzyć, usunąć zanieczyszczenia i przekształcić w paliwo umożliwiające czyste spalanie.

Jatrofa: obiecująca nadzieja

Nasiona trującego krzewu jatrofy (Jathrofa curcas) cieszą się dużym zainteresowaniem jako potencjalny surowiec, zwłaszcza w Indiach i Afryce. Jatrofa jest niejadalna, więc jej wykorzystanie jako paliwa nie koliduje z jej wykorzystaniem jako rośliny spożywczej. Jest to powszechny problem w przypadku wielu źródeł biopaliw. Rośliny jatrofy charakteryzują się doskonałą odpornością na zimno, suszę i szybki wzrost. Nasiona zawierają aż 40% oleju, co czyni je szczególnie interesującymi dla badaczy poszukujących tanich surowców. Wszystkie te cechy wydają się obiecujące, ale jak dotąd rośliny Jatrofy nie wykazały wystarczającego plonu. Prawdopodobnie dlatego, że uprawia się je na glebach „marginalnych”, których jakość nie jest wystarczająco wysoka. Jatrofa wymaga również dużo wody do wzrostu. Dlatego też, chociaż surowce te są tanie, mogą nie nadawać się do masowej produkcji.

Dlaczego zużyty olej może wygrać w logistyce?

Prawdziwą zaletą biopaliw z olejów odpadowych jest prostota łańcucha dostaw. Nie potrzebujesz hektarów ziemi uprawnej. Nie ma potrzeby negocjować z rolnikami ceny plonów. Składniki już tam są, na dnie łapacza tłuszczu w restauracji. Główną przeszkodą nie jest uprawa, ale zbiór.

Żółty smar odnosi się do oleju do frytownicy pochodzącego z recyklingu. Odpowiednie są również oleje sojowy, palmowy i rzepakowy. Słowo klucz to odpady. Zużyty olej kuchenny wymaga innej ścieżki przetwarzania niż olej z pierwszego tłoczenia. Trzeba to przefiltrować. Zanieczyszczenia należy usunąć. Następnie zachodzi reakcja transestryfikacji. Ten proces chemiczny przekształca tłuszcz w biodiesel. Rezultatem jest paliwo zapewniające czyste spalanie.

Porównaj to z jatrofą. Ten krzew wygląda dobrze na papierze. Rośnie także na ubogich glebach. Jest trujący i nie może być spożywany przez ludzi. Nasiona zawierają około 40% oleju. Jednak wydajność jest niska. Jakość gleby jest ważniejsza niż reklamowano. Zapotrzebowanie na wodę jest bardzo duże. Na gruntach marginalnych często brakuje wystarczającej ilości składników odżywczych, aby zapewnić dalszy wzrost. Wiele z tych obszarów znajduje się w zbiornikach wodnych. Według obliczeń nie ma masowej produkcji.

Biodiesel ze zużytego oleju spożywczego pozwala uniknąć tych zmiennych związanych z rolnictwem. Dane wejściowe są standardowe. Wynik jest przewidywalny. Technologia istnieje. Infrastruktura nadrabia zaległości.

Omówienie bilansu energetycznego

Zwolennicy paliw roślinnych często jako przykład podają zwrot z inwestycji w energię. Dotyczy to biodiesla z jatrofy. Energia potrzebna do uprawy, pielęgnacji i zbioru krzewów może być zbliżona do energii zawartej w paliwie końcowym. **W