Studebakers krijgen een slechte reputatie. Ze lijken benauwd, verouderd, overblijfselen uit een langzamere tijd. Iedereen kent de grap van Fozzie Bear, de Muppet die zucht over een armoedige commandant uit ’51 als een beer die gevangen zit in zijn natuurlijke habitat van stof en roest. Het is een punchline.
Maar Fozzie had het mis.
Neem die armzaligheid mee naar Mexico en de regels veranderen. Gestroomlijnde Studebakers zijn daar geen sedans. Het zijn raketten. En op dit moment wacht een van hen op een bod op Bring a Trailer.
Niet de kruiser van je grootvader
Dit is een Champion Starlight uit 1954. Op papier is het een vintage Amerikaanse sedan. Onderhuids is het in wezen een Studebaker-vormige NASCAR. Hij heeft een buizenframeconstructie en een 6,0-liter Chevy V-8 met een vermogen van ongeveer 550 pk. Dat vermogen komt via een sequentiële handgeschakelde vijfversnellingsbak op de achterwielen terecht.
De Panamericana is niet zomaar een race, het is een duurtest. Dit win je niet door snel te zijn. Je wint door te overleven.
Het is ook straatlegaal. Hij heeft zelfs Californische kentekenplaten. Hoewel het momenteel de status “Geplande niet-operatie” heeft, wat slim is omdat het de registratiekosten overslaat. Technisch gezien zou je dit naar Taco Bell kunnen brengen.
Zou jij? Waarschijnlijk niet. Het is luid, heet en angstaanjagend om binnen te komen. Maar de blik die je zou krijgen? De moeite waard.
Waarom Studebaker?
Het klinkt als een tegenstrijdigheid, toch? Hotrod een Studebaker? Waarom? Omdat deze auto’s van nature aerodynamisch zijn. Zelfs in de jaren vijftig sneden ze als een mes door de lucht. Wikkel dat gladde lichaam over een stijf, modern NASCAR Cup-spec chassis (gebouwd in 2015) en je krijgt iets gevaarlijks.
Zij domineren La Carrera Panamericana. Vorig jaar behaalden drie Studebakers de top drie plaatsen in de open klasse. Drie Studebakers. Een hedendaagse Porsche 911 in zijn klasse met een mijl verslaan. De dominantie is tientallen jaren oud, ononderbroken en ronduit gênant voor iedereen die probeert te concurreren.
De schorsing zorgt voor de chaos. Öhlins-dempers, Eibach-veren. Remmen komen van Alcon. Wielen zijn 16 inch driedelige BBS. Er is een brandblussysteem, halo-racestoelen en voldoende veiligheidsuitrusting om een Indy-coureur een veilig gevoel te geven. Misschien.
De motor is door een specialist in North Carolina gebouwd om op pompgas van 92 octan te draaien. Noodzakelijk, want de Panamericana slingert door afgelegen Mexicaanse snelwegen waar premium brandstof niet bestaat.
Deze auto is geen showroomstuk. Het heeft het werk gedaan. Meer dan 300 ronden op Thunderhill, verdeeld over 25 slopende uren uithoudingsraces. Bergpassen. Verzengende hitte. Ruwe bestrating. Het heeft het allemaal doorstaan.
De meeste auto’s op die leeftijd zijn projecten. Deze is een wapen. Gebouwd om te winnen, gemaakt om te rijden. Er zijn niet veel auto’s die beide kunnen.
