Heilige koeien hebben stoten nodig. Niet noodzakelijk op een gewelddadige manier. Het lijkt meer op het in twijfel trekken van de mythe terwijl je in de modder staat. Dit zijn geen citroenen. Ze zijn niet eens slecht. Ze worden gewoon verkeerd begrepen.
Reputaties worden dik. Ze blazen op. De werkelijkheid blijft dun. Hier zijn enkele auto’s waarbij de legende het metaal overschaduwt.
Het grootvaderprobleem
Land Rover-serie I
Geliefd bij velen. Geprezen als de vader van off-road rijden. Toegegeven, het kan gaan waar het asfalt ophoudt. Probeer dat in 2024 te doen en misschien overleef je het, ook al vraagt je ruggengraat misschien een echtscheiding aan. Het blad veert. Het onderstel. Het wil je allemaal breken.
Rij ermee op de weg. Kort. Heb er dan spijt van. Je tanden zullen rammelen. Je gewrichten zullen een dissonant deuntje neuriën. Houd het bij de velden. Beschouw hem als een tractor met wielen en hij werkt prima. Nog iets anders? Vraag het uw chiropractor.
De romantiek met de motor achterin
Volkswagen Kever
Zes decennia te koop. Eenentwintig miljoen verkochte exemplaren. Een fenomeen? Ja. Een moderne rijervaring? Nauwelijks.
Halverwege de jaren zestig, toen het Amerika regeerde, was de auto antiek. Veiligheidssystemen? Niet-bestaand. Structuur? Dun. Mensen prijzen betrouwbaarheid. Maar verwarren ze dat met fixeerbaarheid? Je zou eraan kunnen werken. Betekent niet dat het goed was. Charme is subjectief. Natuurkunde is dat niet. De gewichtsafwijking aan de achterkant lacht om de krachten in de bochten. Toen arriveerde de Golf. Het leven veranderde.
Britse stevige mythen
MGB
Geïntroduceerd in ’62. Monocoque carrosserie. Ziet er leuk uit. Rijdt… voldoende, als je het zweet dat in juli over je rug stroomt negeert. Zware besturing. Een capuchon die lekt als het (altijd) regent. Roest eet alles.
Eigenaars verwachtten dat ze deze gebreken over het hoofd zouden zien. Waarom? Traditie. British Leyland leunde achterover. Rivalen verdwenen. De MGB werd de standaard. Een levend fossiel dat de klassieke bloei leidde totdat de Mazda MX-5 opdook. Wind in de haren is fijn. Controle is leuker.
Het speeltje van de stylist
** Buick Rivièra **
Schoonheid? Ja. Engineering? Discutabel.
Styling boven inhoud. Het werd gebouwd om ontwerpwedstrijden te winnen, niet om betrouwbaarheidsprijzen. De eerste generatie zag er prachtig uit. Eronder was de verpakking rommelig. De motor paste slecht. Servicetoegang was een puzzel die ontwerpers niet oplosbaar wilden maken.
Mensen hielden van de looks. De bocht. Het chroom. Ze negeerden hoe het voelde. Heb je dat gedaan? Waarschijnlijk. We hebben allemaal favorieten die we niet leuk zouden moeten vinden.
Wat gebeurt er daarna? Jij bestuurt ze. Je herinnert ze met veel plezier. Je liegt over hoe leuk ze werkelijk waren.
