Historia Alfy Romeo GTV zaczyna się dość prozaicznie. Nie powstał z czystej pamięci, ale bazował na praktycznym Fiacie Tipo z 1988 r., samochodzie mało znanym ze swoich sportowych możliwości. Jednak na tej ukrytej platformie inżynierowie Alfa Romeo stworzyli coupe z napędem na tylne koła, które przekroczyło oczekiwania i zdobyło lojalną publiczność. Poprzedni GTV, pomimo swoich niedociągnięć, był samochodem dopracowanym i uroczym; wyzwaniem było ożywienie tego ducha poprzez przejście na napęd na przednie koła.
Wielu krytyków wątpiło, czy podwozie Tipo jest w stanie zapewnić wrażenia z jazdy, jakich oczekiwali fani Alfy Romeo. Jednak główny inżynier podwozia Alfy Romeo, Giancarlo Travaglio, nie zgodził się na kompromis. On i jego zespół wykorzystali Hondę Civic VTi i Lotus Elan jako punkty odniesienia, dążąc do osiągnięcia tego samego geniuszu dynamiki. Metody testowania Travaglio były niekonwencjonalne: na przykład wykonywał drifty przy prędkości 185 km/h, aby zrozumieć zachowanie podwozia.
Wczesne prototypy GTV były wąskie i miały proste tylne zawieszenie, które zdradzało ich skromne pochodzenie. Jednak zmiana strategii, napędzana przez dyrektora generalnego Fiata Paolo Cantrella i ambitne plany ponownego wejścia na rynek amerykański, wymagała radykalnego przemyślenia. Pierwotnie surowe zawieszenie zastąpiono układem wielowahaczowym zamontowanym na sztywnej aluminiowej ramie pomocniczej. Konstrukcja ta obejmowała niewielki stopień skrętu tylnych kół, co zapewniło większą kontrolę nad samochodem przy dużych prędkościach.
W rezultacie powstał samochód, który zaskoczył wielu. Przy niskich prędkościach GTV wykazywał zaskakującą zwinność w zakrętach, eliminując podsterowność. Odpuszczenie gazu w połowie obrotu spowodowało kontrolowane zaostrzenie trajektorii. Chociaż nie był tak ostry jak poślizg Mazdy MX-5, zapewniał bardziej niezawodne wrażenia na mokrej nawierzchni.
Do ulepszeń podwozia należy także nowy silnik Alfa Romeo Twin Spark. Te innowacyjne silniki zostały wyposażone w podwójne świece zapłonowe na cylinder, dwa wałki rozrządu i zmienne fazy rozrządu. Wersja 2,0-litrowa wytwarzała 150 koni mechanicznych, moment obrotowy 187 funtów na stopę i czerwoną linię 7000 obr./min. W praktyce silnik osiągał stabilne 7300 obr./min, zanim zadziałał ogranicznik obrotów.
Alfa Romeo GTV jest dowodem na to, że geniusz może pochodzić z nieoczekiwanych źródeł. Dzięki bystremu inżynieryjnemu spojrzeniu i nieustannemu dążeniu do dynamiki jazdy przekształcił skromny hatchback w gwiazdę prędkości 240 km/h, która do dziś ekscytuje entuzjastów.
