Tijd wint altijd
Ik ben voor de tweede keer mijn Dodge Challenger uit 1970 aan het restaureren.
Geen enkele crash heeft dit veroorzaakt. Geen vurig wrak. Gewoon de stille, onvermijdelijke sleur van de tijd. Je koopt eind jaren 80 een muscle car, schildert hem, gooit er een autokerkhofmotor in en rijdt er twintig jaar mee? Ja. Je mag opnieuw beginnen.
We hebben deze uitdager van het basismodel gekocht van de man die hem al had sinds hij nieuw was. Er zaten kilometers op. Meestal slechte kilometers. Jarenlang heeft het onder de sprinklers van de buren gestaan. Het gebarsten vinyldak hield de regen tegen het blanke metaal op het dak. Roest vrat door het staal als gaatjes in een zeef.
Eerlijk gezegd was ik niet van plan het te bewaren.
Ik had al een uitdager uit ’72. Een bruut. Rammelaarblikje zwarte verf. Ik reed met dat ding rond in La en de gordijnen trilden. Het was vies. Ik vond het zo leuk. Toen kwam de ’70 terug uit de winkel.
Glinsterend blauw. Als een tekenfilmdolfijn.
Ik verkocht de ’72 die dag. Gaf de smerige levensstijl op. Legde een 440 big-block onder de motorkap en gebruikte de auto voor alles. Dagelijks woon-werkverkeer. Dragraces.
Het bracht me naar pr-bedrijven. Naar het tijdschrift Hot Rod: elke dag een heen- en terugreis van honderd kilometer. Naar freelance-optredens en tenslotte hier, bij auto en chauffeur. Het was niet alleen vervoer. Het was een testmuilezel voor jongens met een schorsing. Het ging door Amerikaanse topversnelling. Dyno-testen. Fotoshoots.
Ik heb zoveel burn-outs gehad dat ik de tel ben kwijtgeraakt.
Eén keer was er een agent. Hij lachte niet toen ik hem vertelde dat de rook mijn zicht blokkeerde.
De langzame rotting
Hete auto’s sterven snel. Hitte op snelwegen doodt verf. Racebaangrit vreet blanke lak.
De kwartpanelen barsten. De gaten in het dak werden steeds groter en er ontstonden kuiltjes onder het afbladderende oppervlak. Het voorspatbord vertoonde nog steeds roest vanaf de dag dat ik hem in de paal van een benzinestation rolde, niet minder dan meteen na de eerste verfbeurt. Het was geen cool verval. Gewoon rafelig.
Ik heb al eerder geprobeerd het dak te repareren. Snelle oplossing. Slecht idee. Deze keer had ik een volledige ruil nodig.
Uitdagers van de eerste generatie hebben meestal aftermarket-panelen. Dus betaalde ik exorbitante verzendkosten om een nieuw dak te krijgen. Ik overhandigde het aan ‘Peter de Zweed’.
Peter is Fins. Iedereen noemt hem de Zweed. Ik veronderstel dat we niets weten van de Noordse geografie.
Peter is gespecialiseerd in mopar metaalbewerking. Hij is niet onder de indruk van het werk van anderen. Dat is nooit zo.
Hij sms’te me dagelijks terwijl hij lagen bondo uitgroef. En verrassingen. Autoverrassingen zijn meestal roest. Tenzij het een koppakking is, maar meestal roest. Toen het metaal eenmaal schoon was, brak hij de auto verder af om zich voor te bereiden op verf.
Spoken in de machine
Een oude auto kopen is archeologie.
Kaarten van nationale parken in het dashboardkastje. Bierblikjes achter een paneel. Zeven teentjes knoflook in de kofferbak, om redenen die niemand uitlegt.
Nu ben ik mijn eigen geschiedenis aan het opgraven.
Zand in de ventilatieopeningen? Offroad-test met Buttonwillow-raceway. De haarspeldbocht was blijkbaar te harig.
In de knoop geraakte draden onder het dashboard? Een lucht-brandstofmeter-experiment van jaren geleden.
Die tube dure mascara die tussen de stoel en het console zit?
Dang.
Daar ben ik zes jaar geleden naar op zoek geweest.
Dave Shuten kwam te hulp. Hij bouwt meestal hoogwaardige douane. Hij stemde ermee in mijn ontwijking aan te raken, wat voelde alsof hij er in slenterde.
Hij bezocht tweemaal. Beide keren verwierp hij ons niveau van afbraak.
“Hé, het is aan mij,” zei hij, terwijl hij het oordeel liet hangen. De implicatie is duidelijk. Als ik het deed, zou ik het goed doen. Je doet het niet goed.
Eindelijk hebben we het schoon genoeg gekregen voor zijn winkel. Ze maken het metaal glad. Het opnieuw spuiten. Helder. Blauw. Dolfijn-helder.
Nu heb ik het weer in elkaar gezet.
Hoe moeilijk kan dat zijn.
