Crashtestdummies zijn bespot in tekenfilms, geparodieerd in schetsen en zelfs geleend als bandnaam. Maar als je de ruis van de popcultuur wegneemt, vind je een heel serieus stukje technologie. Dit zijn geen rekwisieten. Zij zijn de reden dat uw auto vijf sterren heeft. Ze redden levens.
Auto-ongelukken blijven een belangrijke oorzaak van overlijden en letsel in de VS. Het sterftecijfer daalt. Auto’s worden veiliger. Maar de vooruitgang gebeurde niet per ongeluk. Dit gebeurde dankzij strenge, herhaalbare testprotocollen. Het hart van dit systeem wordt gevormd door de Hybrid III crashtestdummy.
De wetenschap achter de pop
Waarom geen mensen gebruiken? Omdat je dat niet kunt. Je kunt een vrijwilliger niet in een auto vastbinden en met een snelheid van 55 km/uur tegen een barrière botsen om te zien wat er met zijn ruggengraat gebeurt. Het is onethisch. Het is illegaal. Het is onpraktisch.
Dus bouwden ingenieurs een vervanger. De Hybrid III-dummy is ontworpen om de menselijke fysiologie met verrassende precisie na te bootsen. Het verzamelt gegevens die geen enkel levend persoon zou kunnen overleven tijdens de opname.
De wervelkolom is bijvoorbeeld geen vlees en botten. Het zijn afwisselende lagen metalen schijven en rubberen kussentjes. Dit bootst de flexibiliteit en stijfheid van een menselijke wervelkolom na. Als de auto stopt, flopt de dummy niet zomaar. Het reageert. Het absorbeert. Het registreert.
Het risico inschatten
Niet alle mensen zijn hetzelfde. Crashtests verklaren deze diversiteit. Dummies worden gecategoriseerd op percentiel en geslacht.
De meest voorkomende is de man uit het 50e percentiel. Dit vertegenwoordigt de gemiddelde mannelijke bestuurder. Hij is groter dan de helft van de mannelijke bevolking, korter dan de andere helft. Hij weegt 77 kg. Hij is 1,78 m (5 ft 10 in).
Waarom deze specifieke maat? Omdat het de meerderheid van de automobilisten bestrijkt. Kleinere poppen vertegenwoordigen vrouwen of kinderen. Grotere vertegenwoordigen grotere volwassenen. Maar de man met het 50e percentiel is de standaard. Consistentie is belangrijk. Als bij elke test een ander lichaamstype werd gebruikt, zou je de resultaten niet kunnen vergelijken. Je kunt niet zeggen dat auto A veiliger is dan auto B.
De instrumenten erin
De dummy is in wezen een robot boordevol sensoren. Drie soorten instrumenten doen het zware werk:
- Versnellingsmeters
- Belastingssensoren
- Bewegingssensoren
Deze apparaten meten de krachten die tijdens een botsing op de dummy inwerken. Ze vertellen ingenieurs precies waar de pijn zal zijn. En hoe ernstig het zal zijn.
Accelerometers: de impact meten
Versnellingsmeters zijn overal. In het hoofd. In de borst. In het bekken. In de benen. In de voeten.
Hun taak is eenvoudig: versnelling in een bepaalde richting meten.
Versnelling is de snelheid waarmee de snelheid verandert. Denk er zo over na. Als je tegen een bakstenen muur botst, stopt je hoofd onmiddellijk. Hoge vertraging. Blessure. Als je op een kussen slaat, vertraagt je hoofd geleidelijk. Lage vertraging. Geen letsel.
Het hoofd van de pop bevat een versnellingsmeter die de beweging in alle drie de assen volgt: voor-achter, omhoog-omlaag, links-rechts. Deze gegevens bepalen de kans op letsel. Een hoge versnellingspiek in het nekgebied kan duiden op een whiplash. Een scherpe piek in de borstkas kan ribfracturen betekenen.
De gegevens zijn onbewerkt. Ongefilterd. Echt.
En het zijn deze gegevens die de volgende generatie veiligere auto’s aandrijven. Elke crashtest bepaalt het ontwerp van het volgende model. De dummy vangt de klap op, zodat jij dat niet hoeft te doen.
Maar de dummy is nog maar het begin. Het echte verhaal is wat er met de auto gebeurt. Hoe de structuur vervormt. Hoe de veiligheidsgordel zich houdt. Hoe de airbag wordt geactiveerd. Daar komen we wel achter. Maar eerst moeten we de krachten die een rol spelen begrijpen.
Omdat bij een crash de tijd wordt gemeten in milliseconden. En het verschil tussen leven en dood is vaak minder dan een seconde.
Fysische impact op het hoofd
Hoofdversnelling is geen rechte lijn. Het schommelt en tuimelt en weerspiegelt de chaotische fysica van een frontale botsing met een snelheid van 56,3 km/u. De grillige grafiek die je ziet is geen ruis. Het is een mechanisch record voor hoofdvertraging.
Pieken? Dit gebeurt wanneer uw hoofd iets hards raakt. De airbag wordt geactiveerd. Stuurkolomgesp. De schedel krijgt een klap. De afbeelding visualiseert dit geweld in realtime.
Binnen in de pop
Een crashtestdummy is niet zomaar een dummy met een plastic omhulsel. Het zit vol met sensoren.
Belastingssensoren zijn diep in het lichaam, de ledematen en de nek begraven. Ze meten de exacte kracht die bij een botsing op elk deel van het lichaam wordt uitgeoefend.
Ongevallen in de echte wereld zijn chaotisch. Gegevens van deze sensoren zijn de enige manier om deze chaos te meten.
Deze sensoren vertellen niet alleen of iemand het heeft overleefd. Ze zullen je vertellen hoe ze het hebben overleefd. Waar was de macht geconcentreerd? Is de borstkas te veel samengedrukt? Is de nek naar achteren gebogen?
Ingenieurs gebruiken de gegevens van deze loadcellen om veiligheidsgordels opnieuw te ontwerpen, deurkozijnen te versterken en de timing van de activering van de airbag te verfijnen. Zonder deze zijn beveiligingsfuncties slechts giswerk. Met hen heb je natuurkunde.
Femurlastdiagram
Deze grafiek bestaat niet alleen uit abstracte gegevens. Het toont de Newtoniaanse kracht die het dijbeen van de bestuurder raakt bij een frontale botsing met een snelheid van 56 kilometer per uur. Waarom is dit belangrijk? Dit komt omdat de piekbelasting informatie geeft over de kans op een femurfractuur. Hogere cijfers betekenen een hoger risico op een ernstige fractuur.
Borstafbuigingssensoren
Kijk naar de borst van de pop. Er zijn bewegingsmelders binnen. Ze meten de doorbuiging van de borst. Tijdens de impact wordt de borst samengedrukt. Deze sensoren houden precies bij hoeveel het geeft.
De afbeelding hierboven volgt de afbuiging van de borstkas tijdens een frontale botsing met een snelheid van 55 km/uur. In dit specifieke geval wordt het lichaam van de bestuurder ongeveer 46 mm samengedrukt. Dit niveau van vervorming is pijnlijk. Mogelijk moet u ook een arts raadplegen. Het is echter niet noodzakelijk fataal.
Laten we nu de simulatie stoppen en naar het daadwerkelijke protocol kijken.
Hoe NHTSA de veiligheid van voertuigen test
De National Highway Traffic Safety Administration voert twee grote tests uit als onderdeel van haar nieuwe voertuigevaluatieprogramma. Dit zijn niet alleen theoretische oefeningen. Dit zijn brute fysieke realiteiten die zijn ontworpen om gewone ongelukken na te bootsen.
Frontale botsing bij 55 km/uur
De auto crashte frontaal tegen een stevig betonnen hek met een snelheid van 56 km / u. Er zal geen sprake zijn van stuiteren. Het stopte. moeilijk.
Deze opstelling simuleert een botsing tussen twee voertuigen met hetzelfde gewicht. Als beide auto’s 35 mijl per uur rijden, is de kracht van de impact op beide bestuurders ongeveer hetzelfde als die van het raken van een stilstaand object met die snelheid. Het belangrijkste hier is energiedissipatie.
Zijdelingse botsing bij 55 km/uur
Zijdelingse botsingen vertellen een ander verhaal. NHTSA maakt gebruik van sleeën die 3.015 pond (1.368 kilogram) wegen. Het beschikt over een vervormbare “bumper” die is ontworpen om de impact te verpletteren en energie te absorberen, net als de structuur van een echte auto.
De banden van de slee staan schuin. Dit is geen fout. Dit verandert de manier waarop de slee met het testvoertuig samenwerkt. De slee beweegt met een snelheid van 38,5 mijl per uur, maar de hoek vermindert de effectieve botssnelheid. Als je het berekent, komt dat neer op een zijwaartse beweging bij 55 km/uur.
De schuine wielen van de slee zijn erg belangrijk. Ze zorgen ervoor dat de test een zijwaartse veegbeweging simuleert met een voertuig dat door rood licht rijdt, en niet een loodrechte T-bone-crash.
Deze instelling simuleert een auto die een kruispunt oversteekt. Een andere auto reed door rood licht en veegde het naar de zijkant. De vervormbare bumper van de slee bootst de voorkant van het overtredende voertuig na. Het resultaat? Realistische gegevens over hoe de zijconstructies stand houden en hoeveel kracht er op de passagiers wordt overgedragen.
Het decoderen van de verfcode van de crashtest
Het drama begint vóór de inslag. Voordat onderzoekers de crashtestdummies op de bestuurdersstoel vastmaken, beschilderen ze ze. Het is niet voor de esthetiek. De verschillende kleuren benadrukken bepaalde delen van de carrosserie die bij een plotselinge stop het meest waarschijnlijk tegen het interieur van de auto botsen.
Knieën krijgen één kleur. Het gezicht krijgt een ander gezicht. Bepaalde delen van de schedel zijn bedekt met een andere tint. Deze visuele aanwijzingen vertellen een verhaal dat versnellingsmeters alleen niet kunnen vertellen.
De resultaten zijn direct zichtbaar in de beelden van de National Highway Traffic Safety Administration. Je kunt de nasleep van de impact in hoge resolutie zien. De blauwe verf van het gezicht van de pop verspreidt zich over de opgeblazen airbag. Het vertelt je precies waar het hoofd naartoe is gegaan. Tegelijkertijd heeft de linker, roodgeverfde knie de stuurkolom geraakt. Kleur liegt niet. Het brengt de crashkinematica in realtime in kaart en biedt direct inzicht in de manier waarop het menselijk lichaam onder extreme kracht samenwerkt met veiligheidssystemen.
Crashtestdummies zijn niet alleen maar mannequins. Het zijn complexe opslagplaatsen van informatie, gepresenteerd in een chaotische, veelkleurige traumakaart. Als je goed naar de resultaten kijkt, vertelt deze felle kleur een verhaal dat sensoren misschien missen.
Terwijl sensoren ingebed in de schedel van de dummy een sterke versnelling registreren, biedt het fysieke bewijsmateriaal in de cabine context. Het speciale patroon van overgedragen kleuren laat precies zien welk deel van het lichaam met welk binnenoppervlak in botsing kwam.
Deze visuele correlatie is cruciaal. Het gaat verder dan alleen cijfers om causaliteit aan te tonen. Onderzoekers gebruiken deze markeringen om gebreken in het ontwerp van het voertuig te vinden.
De verf liegt niet. Het laat precies zien waar het menselijk lichaam de beoogde impactzone niet heeft overleefd.
Door gegevens met hoge versnelling te combineren met specifieke impactpunten, kunnen ingenieurs aanpassingen met grotere precisie doorvoeren. Het gaat niet alleen om het versterken van het frame. Het gaat erom ervoor te zorgen dat het interieur geen wapen tegen de passagier wordt. Deze feedbacklus stimuleert de veiligheidsvoorzieningen van de volgende generatie en transformeert analyse na een ongeval in preventie vóór een ongeval.
Crashtestmechanismen
Kijk goed hoe de knieën van de pop het dashboard raken. Het is een opvallend detail, maar het benadrukt hoe de cabine zijn vorm behoudt. Wat nog belangrijker is, is dat de motorruimte helemaal niet indringt. Dat is geen geluk. Auto-ingenieurs monteren de motoren zo dat bij een frontale botsing de aandrijflijn naar achteren en naar beneden wordt geduwd, weg van de passagiers. Dit is een veiligheidsfunctie, vermomd als een mechanisch ontwerp.
Nu gaan we verder met de frontale crashtest bij 35 km/u.
Voorbereiding vóór de crash
Voordat de barrière in werking treedt, wordt er zorgvuldig gebouwd. Er staat een busje klaar, de dummy’s zijn erin geplaatst en elk instrumentonderdeel is opnieuw gecontroleerd. Gewicht is net zo belangrijk als snelheid. Ballast wordt aan het voertuig toegevoegd om te passen bij de massa- en gewichtsverdeling van het volledig beladen model.
Er is een snelheidssensor aan de auto bevestigd, die zo is uitgelijnd dat hij door de ophaalpoort gaat op het exacte moment dat het voertuig de slagboom raakt. Precisie is hier alles.
Vijftien hogesnelheidscamera’s registreren de verwoesting. Sommigen van hen zijn onder het voertuig geplaatst en wijzen naar de hemel. Ze nemen ongeveer 1000 beelden per seconde op. De opstelling is nauwkeurig. Ingenieurs rijden de minibus achteruit van de slagboom. Ze controleren de sensoren. Een katrolsysteem op de rail grijpt het voertuig. Het versnelt het op de landingsbaan.
De botsing vindt plaats met een snelheid van 35 kilometer per uur.
De auto raakt een stevig obstakel. Het hele evenement duurt ongeveer 0,1 seconde. Dit is de tijd die het duurt voordat de minibus volledig tot stilstand is gekomen. De natuurkunde is brutaal. In deze fractie van een seconde worden gegevens vastgelegd.
Wat gebeurt er na de crash?
Het wrak vertelt een verhaal. Zie de foto’s. De voorkant is verpletterd. De cabine blijft intact. Deze minivan scoorde voor beide inzittenden vier sterren in deze frontale crashtest. Niet vijf. Maar ook niet laag. Het overleefde. De structuur hield stand. De airbags werden geactiveerd. De bewoners zouden weglopen. Waarschijnlijk blauwe plekken. Maar levend.
De camera’s draaien voortdurend. Zelfs nadat de auto stilstaat. Ze vangen het vallende stof op. Transformatie. De eindtoestand van het voertuig. Het is een gecontroleerde explosie. Ontworpen om veiligheidslimieten te testen. De resultaten zijn duidelijk. Vier sterren. Een sterk maar niet perfect resultaat.
受控破坏的物理原理
Zie NHTSA-afbeelding. De voorkant van de sedan werd vernield. Voor het ongetrainde oog kan dit op een complete mislukking lijken. Volgens de ingenieurs is het werk correct uitgevoerd.
Metaal buigt gewoon niet. Het is aan het instorten.
Dit is het ontwerp.
Wanneer een voertuig met hoge snelheid een obstakel raakt, gaat de kinetische energie van het voertuig niet verloren. Het moet ergens heen. Als de auto van onbreekbaar staal is gemaakt en snel tot stilstand komt, wordt de energie rechtstreeks op de passagiers overgedragen. 你的肋骨将成为溃缩区。
In plaats daarvan vertrouwt de moderne autoveiligheid op 溃缩区. Dit zijn speciale gebieden die zijn ontworpen om op een voorspelbare manier vorm te krijgen. De frontstructuur is ontworpen om op een gecontroleerde manier te buigen, vouwen en samendrukken. Dit proces verlengt de tijd die nodig is voordat de auto tot stilstand komt.
Hoe langer de stoptijd, hoe lager de vertragingskracht.
Kleinere vertragingskrachten verminderen de schade aan het passagierscompartiment. De veiligheidskooi blijft stijf. Het front offert zichzelf op, zodat de mensen binnenin dat niet hoeven te doen.
“Om de kinetische energie te kunnen absorberen en de auto te laten stoppen, moet deze verpletterd worden door te verpletteren.”
Klinkt tegenstrijdig. Wij kopen auto’s om schade te voorkomen. Bij een ongeval is structurele schade op de juiste plaats echter de enige manier om de motor intact te houden. 前部的残骸 is de prijs van overleven achter.
De voorkant van de bestelwagen is volledig vernield, tot aan de voorwielen toe, die terug in de cabine zijn geduwd. In deze specifieke test kromp het voertuig met een lengte van 23 inch (58 cm). Dat is veel metaal om schokken op te vangen.
Coping-mechanismen
De ideale crash is natuurlijk om helemaal niet te crashen. Maar als je tegen een muur botst, wil je de beste kans hebben om eruit te komen. Hoe worden alle beveiligingssystemen gecoördineerd om dit mogelijk te maken?
Het overleven van een botsing is afhankelijk van kinetische energie. Wanneer uw lichaam met een snelheid van 55 km/uur beweegt, draagt het een bepaalde hoeveelheid kinetische energie met zich mee. Wanneer de botsing eindigt en je volledig tot stilstand komt, is die energie nul. Het doel is om deze energie zo langzaam en gelijkmatig mogelijk af te voeren om letsel te minimaliseren. De veiligheidsarchitectuur van uw auto is precies hierop ontworpen.
Idealiter is uw auto uitgerust met gordelspanners en riemkrachtbegrenzers. Deze systemen worden onmiddellijk na een botsing geactiveerd, maar voordat de airbag wordt geactiveerd. Voorspanners spannen de riem aan en dempen een deel van uw voorwaartse beweging. Als de beperkende kracht milliseconden later pijnlijk of gevaarlijk wordt, worden krachtbegrenzers ingeschakeld. Ze zorgen ervoor dat de spanning van de riem de veilige limiet niet overschrijdt.
Vervolgens wordt de airbag geactiveerd. Het dempt uw voorwaartse beweging en beschermt u tegen harde binnenoppervlakken. In dit hypothetische scenario werken alle systemen samen om u geleidelijk te vertragen. Zonder veiligheidsgordel is dit eerste beschermingsniveau niet langer mogelijk. U zou met veel grotere kracht tegen de airbag botsen en het risico op ernstig letsel vergroten. De meeste moderne auto’s hebben gordelspanners en begrenzers, maar de technologie evolueert.
Slimmere beveiligingssystemen en toekomstige technologie
Airbags lijken in elke denkbare hoek van moderne voertuigen te verschijnen. Ze voorkomen dat je lichaam harde voorwerpen raakt, wat hun belangrijkste taak is. Maar ingenieurs zijn altijd op zoek naar manieren om te verbeteren. Momenteel ligt de focus op het ‘slimmer maken’ van beveiligingsapparatuur.
De nieuwste ontwikkeling is de slimme airbag. Deze systemen kunnen de inzetsnelheid en -druk aanpassen op basis van het gewicht van de inzittende, de zitpositie en de ernst van de botsing. Het is niet langer een one-size-fits-all aanpak.
Helaas kan het opblazen van een airbag soms leiden tot ernstig letsel of zelfs de dood. Geavanceerde frontale airbagsystemen zijn ontworpen om dit risico te verminderen en de algehele prestaties te verbeteren. De industrie neemt dit zo serieus dat de Federal Motor Vehicle Safety Standard nr. 208 is gewijzigd. Deze regel vereist dat fabrikanten deze nieuwe systemen in alle nieuwe voertuigen installeren. Op 1 september 2005 moesten alle voertuigen van modeljaar 2006 met deze technologie zijn uitgerust.
In de toekomst zullen we veiligheidsgordels zien die ook het gewicht en de positie van de passagier herkennen en de spanning en maximale kracht in realtime aanpassen. Dankzij de technologie kunnen autofabrikanten veiligere en slimmere voertuigen bouwen. Consumenten stemden met hun portemonnee en steunden deze trend. Het vergt misschien wel het vernietigen van talloze auto’s en het vernietigen van crashtestdummies, maar de informatie die uit deze tests wordt verzameld betekent dat jij en je gezin een veel betere kans hebben om een crash te overleven met minimaal letsel. De vraag is niet of de technologie zal werken, maar eerder hoe lang het zal duren voordat de veiligheidssystemen van de volgende generatie standaard worden op elke betaalbare straatauto.
Voldoet aan geavanceerde airbagnormen
De National Highway Traffic Safety Administration (NHTSA) heeft een strikt standpunt ingenomen over moderne veiligheidssystemen. Als u naar deze specifieke modellen kijkt, zult u merken dat ze al zijn gecertificeerd om te voldoen aan de vereisten voor geavanceerde frontale airbags, of dat ze op 1 september 2004 aan de normen zullen voldoen. Dit is het regelgevende controlepunt dat de generatie van het voertuig definieert.
Deze lijst bevatte destijds vrijwel alle grote fabrikanten op de Amerikaanse markt. BMW heeft betrekking op de 525i, 530i en 545i sedans. 645Ci coupé en cabriolet. X3 bedrijfsvoertuig (2.5i- en 3.0i-modellen). En de Z4 Roadster. Het weerspiegelt ook sterk de kracht en bruikbaarheid die typisch zijn voor Amerika. Dodge lanceerde de Durango, Jeep Liberty en Ford Escape, F-150 en Taurus/Sable.
General Motors speelde een belangrijke rol in deze vroege veiligheidsrichtlijnen. De Cadillac Escalade-familie (Standard, EXT, ESV) voegt zich bij de Chevrolet Avalanche, Silverado, Suburban en Tahoe. GMC completeert zijn Yukon-serie met de Denali-uitvoering. Japanse fabrikanten blijven niet ver achter. Honda zal de Accord en Odyssey samen met de Acura MDX lanceren. Mazda bracht de “3”, “Tribute” en “MPV” uit. Nissan omvat de Pathfinder Armada, Quest, King Cab en Crew Cab Titan. Voorbeelden zijn Toyota’s Camry en Highlander, Subaru’s Legacy en Outback, en Mitsubishi’s Galant.
Grote en nichespelers vullen de lijst. Inclusief Jaguar S-TYPE, XJ en X-TYPE. Lexus introduceerde de RX330 en ES330. De inzendingen uit Europa zijn klein, maar opmerkelijk. Het is de Volkswagen New Beetle en zijn cabrioletversie. Ook kleinere bedrijven als Suzuki (Grand Vitara XL-7), Hyundai (Elantra) en Kia Motors (LD) doen mee aan deze regeling.
De economie van veiligheid
Veiligheid was vroeger een bijzaak. Dat is een groot verkoopargument. Amerikaanse consumenten komen zelfs naar dealers op zoek naar hogere crashbeoordelingen. Deze verandering heeft ook geleid tot een verandering in de manier waarop auto’s worden vervaardigd. NHTSA ziet er gewoon niet uit. het komt tussenbeide. Ze laten de voertuigen crashen en analyseren de gegevens om de levensvatbaarheid van de industrie te bevorderen.
Fabrikanten zitten ook in het kruisvuur. U moet bewijzen dat uw voertuig voldoet aan de Federal Motor Vehicle Safety Standards (FMVSS). Deze regels zijn fijnmazig. Deze bepalen alles, van de richtingaanwijzers tot de structurele integriteit van de cabine bij een ongeval. Je kunt de fabrikant niet raden. Als de NHTSA een Amerikaanse dealer binnenloopt, een auto koopt en deze met 30 mijl per uur laat crashen, moet de auto aan alle FMVSS-eisen voldoen.
Om naleving van diverse motorblokken, transmissies en accessoirepakketten te garanderen, crashen autofabrikanten vaak zelf 60 tot 100 voertuigen voordat de overheid ingrijpt. Hoewel falen zelden voorkomt, is de dreiging van falende regelgeving kostbaar. NHTSA ging dus een stap verder en creëerde het New Car Assessment Program (NCAP). Ze kwamen met een snelheid van 56 km / u in botsing bij zowel frontale als zijdelingse botsingen. Het doel is eenvoudig. Het doel ervan is om de mogelijkheid van letsel voor passagiers te beoordelen. Deze cijfers zijn online te vinden. Het zou de eerste stop moeten zijn voor iedereen die op zoek is naar een nieuwe auto.
Definitie van “ernstig letsel”
Hoe erg kan het worden? Dat is de vraag. Om deze vraag te beantwoorden, moeten we definiëren wat ‘ernstig’ eigenlijk betekent in biomechanische zin. Onderzoekers hebben de AIS-schaal (Abbreviated Injury Scale) ontwikkeld om verwondingen te classificeren. Dit is niet alleen een breukprobleem. Het gaat over fysiek trauma. Handboeken voor deze verwondingen staan vol met medische terminologie.
Niveaus variëren van 1-6.
– 1: Kleine snijwonden en blauwe plekken. Je hebt een verband nodig.
– 3: Ernstige verwondingen. Onmiddellijke medische aandacht is nodig. Het kan levensbedreigend zijn.
– 6: Dodelijk.
AIS vormt de basis voor de sterbeoordeling die op de NHTSA-website wordt weergegeven. Zonder een gestandaardiseerde definitie van de ernst van letsels zijn schattingen slechts willekeurige getallen.
Hoe de sterbeoordeling werkt
Het NHTSA STAR-systeem transformeert complexe crashgegevens in inhoud die consumenten kunnen begrijpen. Dit is niet de helling van de curve. Dit is een waarschijnlijkheidsdrempel gebaseerd op bepaalde biomechanische criteria.
De classificatie van frontale botsingen wordt bepaald op basis van de slechtste score van de drie maatstaven:
1. Hoofdletselcriteria (HIC): Meet de waarschijnlijkheid van een schedelfractuur of hersenletsel.
2. Borstvertraging: Meet de kracht op de borst die organen kan samendrukken.
3. Femurbelasting: Meet de kracht op het dijbeen die wordt overgebracht naar de wervelkolom of het bekken.
Om bij een frontale botsing een 5-sterrenbeoordeling te krijgen, moeten alle drie de waarden onder de drempel liggen die een kans van 10% op ernstig letsel aangeeft. Beoordelingen worden afzonderlijk toegepast voor elke voorstoelpositie en elk testtype.
Sterwaarderingen bij frontale impact:
– 5 sterren: Kans op kritieke schade is minder dan 10%.
– 4 sterren: 11-20% kans op ernstig letsel.
– 3 sterren: 21-35% kans op ernstig letsel.
– 2 sterren: 36-45% kans op ernstig letsel.
– 1 ster: Minstens 46% kans op ernstig letsel.
Bij zijdelingse botsingen is het anders. Omdat de aanval lateraal is, verandert de dynamiek. Hier verandert de standaard in:
1. Thoracic Trauma Index (TTI): richt zich op ribfracturen en inwendige verwondingen.
2. Laterale bekkenversnelling (LPA): Meet krachten op het bekken die instabiliteit van de wervelkolom kunnen veroorzaken.
De kans op een beoordeling van 5 sterren voor bijwerkingen is zelfs nog moeilijker. Beide criteria moeten in het bereik liggen waarbij de kans op ernstige schade kleiner is dan 5%.
** Sterbeoordelingen bij zij-impact:
– 5 sterren: Kans op kritieke schade is minder dan 5%.
– 4 sterren: 6-10% kans op ernstig letsel.
– 3 sterren: 11-20% kans op ernstig letsel.
– 2 sterren: 21-25% kans op ernstig letsel.
– 1 ster:** 26% of meer kans op ernstig letsel.
Lees meer
Als je dieper wilt ingaan op waarom deze cijfers belangrijk zijn, bekijk ze dan vanuit een paar invalshoeken. Het begrijpen van de fysica achter ongelukken is het halve werk. Ontdek hoe krachten, kracht, koppel en energie op elkaar inwerken tijdens een botsing. Of misschien ben je geïnteresseerd in hoe motoren de massa en het momentum van een voertuig bepalen.
De airbags zelf zijn complexe systemen. Als u begrijpt hoe airbags worden geactiveerd en ingetrokken, kan dit context toevoegen aan de FMVSS-certificering. Voor degenen die geïnteresseerd zijn in hoogwaardige veiligheid bieden de protocollen die worden gebruikt in Champ Car en NASCAR een ander maar extreem perspectief op de bescherming van de bestuurder. Informatie over de spoedeisende hulp heeft ook invloed op de uitkomsten na een ongeval, waarbij de veiligheid vóór het ongeval wordt gekoppeld aan de overleving na het ongeval.
Voor praktisch koopadvies biedt het Insurance Institute for Highway Safety (IIHS) aanvullende beoordelingen. Hun tests kunnen qua aanpak verschillen en een second opinion geven over de veiligheid van uw voertuig. Er zijn ook interessante gevallen die de beperkingen van de huidige veiligheidstechnologie benadrukken, zoals het geval waarin een auto met een snelheid van 320 km/uur tegen een betonnen muur botste, maar de bestuurder ongedeerd bleef. Meer technische informatie is te vinden in IPSM Head Injury Resources en video’s van fabrikanten zoals GM Goodwrench over het testen en onderhouden van deze voertuigen.
