Ford zweette hevig.
Het komt niet door de hitte. Over de concurrentie.
Het plan is eenvoudig. Houd Thunderbird populair. Om dit te doen moet de Blue Oval als een havik de sportschool volgen. General Motors onderneemt grote actie.
Wat als Chevrolet of Pontiac een grote persoonlijke luxe coupé bouwden? Ford heeft iets nog groters gebouwd.
Dit is geen subtiele wapenwedloop. Dit is een direct antwoord op de veranderende dynamiek van Detroit. In 1967 was het segment van de persoonlijke luxe aan het opwarmen. Kopers zijn op zoek naar meer dan alleen gemak. Ze willen bestaan.
GM reageerde met een bredere, zwaardere en krachtigere machine. Denk aan Pontiac Grand Prix of Buick Electra. Cromland jaagde.
Wat is de oplossing van Ford? Vergroot de taille van Thunderbird. Ruimer. Nog meer volume.
Het resultaat is een auto die meer aanvoelt als een rollende troon dan als een sportcoupé. Het model uit 1967 onderging dramatische veranderingen. Het is breder dan voorheen. De daklijn is gedaald. Het glasoppervlak wordt uitgebreid. Je kunt je luxueus voelen.
Deze trend zette zich voort tot 1971. De T-Bird groeit elk jaar. Niet alleen de lengte, maar ook de kwaliteit. Dit is een verklaring. Ford heeft aangekondigd dat het zijn persoonlijke luxetroon niet zal afstaan aan de andere helft van Detroit.
Waarom doen ze dit? Omdat eind jaren zestig grootte een indicator van status was. De auto ziet er goedkoop uit. Grote auto’s zien er duur uit. Thunderbird moet er duur uitzien.
Het resultaat zijn de majestueuze T-Birds. Er is geen twijfel dat het groot is. Ontworpen om de aandacht te trekken met zijn fysieke aanwezigheid.
Dit is een gedurfde zet. Sommigen noemen het een opgeblazen gevoel. Anderen noemen het geweldig.
Maar één ding is duidelijk. Ford wendde zich tot General Motors. Ze knipperden niet eens met hun ogen.
Luxe verkoopoorlogen: waarom de Thunderbird-regels uit ’67
De Ford Thunderbird uit 1967 was meer dan alleen een trendsetter. Het begroef de concurrentie. In de persoonlijke luxe autorace is de T-Bird de onbetwiste koning. Hoewel de Buick Riviera, Oldsmobile Toronado en Cadillac Eldorado in de strijd waren, overtrof het vlaggenschip van Ford ze allemaal samen.
De cijfers liegen niet. In 1967 verkocht de Thunderbird meer dan de Riviera en Toronado samen. Hij was zo krachtig dat hij van 1964 tot 1968 elk jaar de goedkopere Pontiac Grand Prix versloeg. De Riviera haalde de Ford kort in 1969 in, maar de Thunderbird sloeg hem in 1970 terug naar de tweede plaats. Deze dominantie duurde zo lang dat de vijfjarige in 1971 overweldigend was, met slechts kleine wijzigingen aan de nieuwe Thunderbird-carrosserie. Gotische Toronado. En de Rivièra met zijn gestroomlijnde bootstaart.
Maar dit succes bracht een gevaarlijke zelfgenoegzaamheid teweeg.
Concurrentie met GM E-Body
Vanaf 1964 concentreerden de productontwerpers van Ford zich niet langer op de concurrenten van Ford en begonnen ze in de achteruitkijkspiegel naar de E-body coupé van General Motors te staren. Ze reageren op concurrentie in plaats van te innoveren voor de toekomst.
Het elektronische lichaam is gegroeid. Biedt een meer traditioneel en functioneel interieur. Gale Halderman, een senior Ford-ontwerper die van 1958 tot 1989 aan elke generatie van de Thunderbird heeft gewerkt, herinnert zich de interne druk. De missie was duidelijk. Om zijn voorsprong op de verkoop te behouden, moest Thunderbird groter worden. Als GM groeit, moet Ford ook groeien.
Het resultaat was een geheel nieuw model uit 1967. Het was onmiskenbaar een verbetering van het comfort. De cabine was stiller. Het rijcomfort is nog verder verbeterd. Het weggebruik is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van zijn kleinere voorganger.
De Thunderbird uit 1967 was onmiskenbaar stiller, verfijnder en beter te besturen dan al zijn kleinere voorouders.
Toch bleef er één vraag over. Advertenties blijven beweren dat de auto “uniek in de wereld” is.
Was het dat?
Toen Ford elektronische carrosseriemeters nastreefde, offerde het op wat de Thunderbird uniek maakte. Het is groter geworden. Het wordt traditioneler. Bij het nastreven van volume zijn we een deel van onze ziel kwijtgeraakt. Ja, deze auto is goed te rijden. Maar was het nog steeds de Thunderbird? Achteraf gezien is het antwoord ingewikkeld.
De Ford Thunderbird uit 1967 werd gelanceerd met een nostalgische en radicale gimmick: een vierdeursconfiguratie met zelfmoorddeuren. Dit ontwerp wijkt gedurfd af van de standaardindeling en transformeert de entree tot een statige entree. Maar het echte verhaal speelt zich niet alleen af tussen de deuren. Het is gemaakt van plaatstaal en is sterk beïnvloed door de concurrent die Ford nauwlettend in de gaten hield.
De Buick Riviera uit 1963 trok zeker de aandacht in Dearborn, maar het ontwerpteam van Ford was geobsedeerd door de originele Oldsmobile Toronado. Ze hebben hem bestudeerd lang voordat hij in de showrooms verscheen, en het Toronado-DNA is duidelijk zichtbaar in de 67 T-Bird. Kijk naar de verborgen koplampen. Let op het bladachtige uitsteeksel op het voorspatbord. De daklijn houdt daar niet op. Gaat naadloos over in de carrosserie- en zijpanelen. De wielfakkels zijn breed, agressief en open.
De Toronado-verbinding en ontwerplekken
Hoewel moeilijk te bevestigen, is een algemeen aangenomen gerucht onder insiders uit de industrie dat Oldsmobile het Toronado-model rond 1964 naar Ford heeft gelekt. Opzettelijk of niet, het bewijs zit in het kleimodel. Lang voordat de Olds daadwerkelijk arriveerden, hadden Ford-ontwerpers een prototype bedacht dat veel op de Toronado leek.
Dit is echter niet één enkele weg. William P. Boyer, voormalig studiochef van Thunderbird, documenteerde minstens zes concurrerende voorstellen in zijn memoires Thunderbird: An Odyssey in Automotive Design. Deze zijn afkomstig uit drie verschillende studio’s. Eén team probeerde het thema ‘raketschip’ nog verder door te voeren, maar de modellen uit 1964-1966 bereikten de limiet met scherpe vouwlijnen. U kunt niet ver komen zonder uw merkimago in gevaar te brengen.
Een andere reeks suggesties neigt naar het dikkere gevoel van de platte Lincoln. Zwaar. Bokser. Minder vloeistof.
Het compromis van Gene Bordinat
De definitieve leiding werd gegeven door design vice-president Gene Bordinat. Hij heeft zijn visie voor de studio niet specifiek gekozen. In plaats daarvan combineerde hij twee verschillende ideeën. Hij nam Boyers ‘zeer gladde’, vloeiende lichaamsthema en combineerde het met een agressieve jet-front-end gecreëerd door Dave Ash’s Corporate Projects Studio.
Het resultaat is een auto die er zelfs als hij stilstaat snel uitziet. Een gigantisch vogelbord strekt zich uit over het grillepatroon van de eierdoos en markeert een nieuwe richting. De traditionele motorkapschep van de vorige generatie is verdwenen en vervangen door een subtiele powerbult. Het gaat om het suggereren van prestaties, niet om de daadwerkelijke luchtstroom.
Dit jaar gebruikt Ford de Toronado als routekaart om persoonlijke luxe te combineren met persoonlijk vervoer. De zelfmoorddeuren krijgen veel aandacht, maar de echte innovatie is het aerodynamische silhouet.
1967 Thunderbird: een masterclass in subtiele evolutie
Bij de Ford Thunderbird uit 1967 ging het niet om het opnieuw uitvinden van het wiel. Het was onze bedoeling om het te verfijnen totdat het de veranderende prioriteiten van de tijd weerspiegelt. De Thunderbird Landau hardtop uit 1967 is nog steeds populair met 37.000 verkochte exemplaren. Waarom die specifieke trim? Hij biedt het slanke silhouet waar liefhebbers naar hunkeren, zonder de visuele rommel van vinyldaken of overmatig chroom. Het was de goede plek.
Exterieurverfijningen en het sequentiële signaal
Kijk aan de achterkant dat Ford het lange spel speelt. Het kofferdeksel heeft nog steeds een subtiel ‘dogbone’-profiel dat doet denken aan de modellen uit 1964-1966, maar is in de loop van de tijd zachter geworden. Daaronder bevindt zich een enorm achterlichtsamenstel dat zich uitstrekt van spatbord tot spatbord. Dit gaat niet alleen over esthetiek. Het creëerde een uniforme visuele breedte, die de auto een gevoel van stevigheid geeft.
De richtingaanwijzerfunctie blijft sequentieel. De afzonderlijke lampen lichten na elkaar op en richten het oog over de breedte van het voertuig. Het is een veiligheidsfunctie, vermomd als stijl.
Langs de onderkant van de carrosserie loopt een duidelijke designstrip, die de voor- en achterbumpers visueel met elkaar verbindt. Deze eenvoudige lijn voorkwam dat het lichaam er onsamenhangend uitzag. De uitzetramen verdwenen, een opoffering voor het veranderende aerodynamische bewustzijn en de doelstellingen voor geluidsreductie in het interieur. In plaats daarvan wordt het achterste zijruitje horizontaal in de dakstijlen getrokken. Dit mechanisme zorgt voor een stillere werking en vermindert de rammelende geluiden waar eerdere iteraties last van hadden.
Interieurcontinuïteit met focus op veiligheid
Het interieur van het model uit 1967 is bekend bij eigenaren van eerdere generaties. Het doorstroomventilatiesysteem dat in 1964 werd geïntroduceerd, werd als standaarduitrusting voortgezet. Het gaat niet alleen om het verplaatsen van lucht. Het ging niet alleen om het verplaatsen van lucht; Het doel hiervan is om de luchtdruk in de auto op peil te houden en de noodzaak van volledig afgesloten ramen tijdens het rijden op de snelweg te verminderen.
Het dashboard heeft traditionele meters, maar de enorme middenconsole is nog steeds het belangrijkste kenmerk. Het loopt van de stuurkolom af en creëert een cockpitgevoel. De achterstoelen behielden hun omhullende ontwerp en ondersteunden passagiers tijdens het nemen van bochten. Het stuur heeft een nieuwe functie en kan nu naast het zwenken ook kantelen. Door deze aanpassing kunnen bestuurders van verschillende lengtes efficiënter worden geadopteerd dan in voorgaande jaren.
Veiligheidsinnovaties voorafgaand aan mandaten
Eind jaren zestig herleefde de belangstelling voor autoveiligheid. Ford heeft echt een verschil gemaakt. In plaats van een hardmetalen handvat wordt een flexibel rubberen handvat gebruikt. De zonnekleppen waren verzonken om verwondingen door kleine schokken te voorkomen. De schouderbanden zullen een jaar eerder beschikbaar zijn dan vereist door de federale regelgeving.
“De kleine vinnen op het voorspatbord waren ook van zacht rubber, maar werden kort na de start van de productie volledig verwijderd.”
Deze rubberen vinnen waren een poging om de luchtweerstand te verminderen en voetgangers te beschermen tijdens botsingen bij lage snelheid. Naarmate de productie groeide, werden ze snel uitgefaseerd, misschien om redenen van kosten of duurzaamheid. De optionele dakconsole is uitgerust met waarschuwingslichten die wijzen op open deuren, een laag brandstofniveau en niet-vastgemaakte veiligheidsgordels. Dit is een directe reactie op het rijgedrag en de regeldruk.
Waarom is het model uit 1967 belangrijk?
De Thunderbird uit 1967 schreeuwde niet. Het fluisterde. Verfijn bestaande patronen in plaats van een radicaal nieuwe richting in te slaan. Voor liefhebbers maakt deze terughoudendheid het wenselijk. Dit is een auto die compleet aanvoelt, niet experimenteel.
Het interieur van de Thunderbird Landau uit 1967 werd gekenmerkt door een op de bestuurder gerichte cockpit met een wegzwenkbaar stuur en individuele kuipstoelen. Het heeft een luxe uitstraling die de hoge prijs waard is. Het assortiment begint met de standaard hardtop met geverfd dak en gaat verder met Landau-bekleding. Deze high-end versie heeft een vinyldak en nep-landau-ijzers. In 1967 had Landau de in 1966 geïntroduceerde blinde daklijn geëlimineerd. De nieuwe carrosserielijnen waren te glad. Er is geen natuurlijke breuk in de metalen plaat waarop het vinyl is geplaatst. De resultaten zien er een beetje vreemd uit.
Verkoopcijfers vertellen een ander verhaal. Kopers geven niet om esthetische compromissen. Landau-hardtops presteerden ruim twee tegen één beter dan standaard hardtops. Tegelijkertijd sterven cabriolets. De verkoop daalde sinds 1960 en Ford besloot het snoer door te snijden en de cabriomodellen helemaal achterwege te laten. Ze hebben al vervangers. Het was een 4-deurs Thunderbird.
Ford experimenteert al jaren met vierdeursmodellen. Al in september 1955 schetsten ontwerpers een nauw gekoppelde vierdeurs hardtop voor het “Squarebird” -model uit 1958. Dat idee is destijds niet werkelijkheid geworden. Snel vooruit naar mei 1964. Tijdens de ontwikkelingsfase van het model in 1967 was het team van Lee Iacocca begonnen met het maken van renderings. Het ontwerp is voorzien van korte achterdeuren, dikke achterstijlen en een opvallende Black Cherry-lak.
Op een dag nam Bordinat Lee Iacocca mee om naar een model te kijken. De heer Iacocca was destijds algemeen directeur van de Ford-divisie. Iacocca houdt van zwarte kers en snoepappelrood. Hij maakte geen geheim van zijn goedkeuring. ‘Laten we die maar vastspijkeren,’ zei hij. ‘Dat is onze vervanger van een cabriolet,’ gaf Gene Boyer een discrete knipoog. Het team wist dat ze een winnaar hadden.
De strategie werkte. In 1967 werden 24.967 vierdeurs Thunderbirds verkocht. 32% van de totale productie. Sinds 1963 is de verkoop van cabriolets nooit boven de 10 procent gekomen. De markt heeft het laatste woord.
Het oorspronkelijke ontwerp had een conventionele achterdeur die scharnierend aan de B-stijl scharnierde. Maar Ford-ingenieur James K. Wagner herinnerde zich dat sommigen in de financiële wereld grappen maakten over het ontwerp. Ze stelden voor dat de ontwerpers simpelweg de deurgrepen omdraaien en de auto eruit zou zien als een Lincoln. Het productieteam nam deze grap serieus, maar voegde er een extra twist aan toe. De productieversie is uitgerust met naar achteren scharnierende zelfmoorddeuren, vergelijkbaar met die op Continental-auto’s.
Deze ontwerpkeuze creëert visuele complexiteit. Een deel van het brede zeil van het dak strekt zich uit tot de plaats van de achterruit. Het ging open bij de deur. Hierdoor lijkt de auto dichterbij. Om de naden te verbergen, gebruikte Ford een standaard vinylkop en een Landau-stuur. Deze elementen bedekken de snijlijn. Het frameloze deurglas wordt begrensd door een smalle centrale pilaar. Dit is geen echte kolomloze configuratie. Halderman wijst erop dat de combinatie van omgekeerd scharnierende deuren en een pilaarloze constructie bij de Continental problematisch was. Ford-ingenieurs waren niet geïnteresseerd in een herhaling van deze nachtmerrie.
De Ford Thunderbird werd volledig opnieuw ontworpen zoals hij voor 1967 opnieuw werd ontworpen. Ford verliet de carrosserieconstructie die hij tussen 1958 en 1966 deelde met de grotere Lincoln. Ze keerden terug naar de framestructuur. Dit nieuwe chassis is gebaseerd op een full size Ford-chassis. Dit is een fundamentele verandering in de manier waarop auto’s worden gemaakt.
Waarom zijn vierdeursauto’s anders?
Het gebruik van een vierdeurs is meer dan alleen het toevoegen van stoelen. Het gaat om overleven. De markt voor converteerbare obligaties is aan het instorten. Kopers zijn op zoek naar functionaliteit zonder concessies te doen aan de stijl. De vierdeurs Thunderbird biedt deze balans. Dankzij de naar achteren scharnierende deuren is de toegang tot de achterbank eenvoudig. Dikke pilaren zorgen voor structurele stijfheid. Het vinylblad zorgt voor een stijlvolle uitstraling. Dit is een slimme zet van Ford.
Kaderwijzigingen
De overgang naar een framegebouwd ontwerp was een belangrijke technische beslissing. Het vorige unibody-ontwerp combineerde Thunderbird en Lincoln. Het nieuwe raamwerk geeft Thunderbird een eigen identiteit. Het biedt ook een andere rijkwaliteit. Het full-size Ford-chassis is robuust. Kan een groter lichaamsgewicht verdragen. Deze verandering zal de toekomstige richting van Thunderbird bepalen.
Verkoopsucces
De cijfers liegen niet. De vierdeurs Thunderbird was populair. Het marktaandeel bedraagt bijna een derde. Vroeger waren cabriolets de norm, maar nu behoren ze tot het verleden. Ford heeft zich aangepast aan de veranderende smaak van de consument. Ze bieden wat de koper wil. Het resultaat is een succesvol product. Ford Thunderbird uit 1967
Het korte leven van Apollo
Destijds was Abercrombie & Fitch een legitieme detailhandelaar in sportartikelen die meer verkocht dan alleen jachtuitrusting. Ze bestelden ongeveer zeven luxe Apollo -bekers, gebaseerd op Ford Thunderbird Landau-hardtops uit 1967. Dit zijn geen machines die bedoeld zijn voor de massamarkt. Deze zijn uniek en ontworpen voor nicheklanten die iets anders willen dan standaard showroomvloeren.
De architectuur op de achtergrond vertelt een ander verhaal. Deze nieuwe Thunderbird leent zwaar van de grotere full-size modellen van Ford. Het omvat vrijwel de gehele aandrijflijn, inclusief het complexe all-coil ophangingssysteem. Ook de structurele onderdelen, zoals de voor- en achterframedelen, zijn gestandaardiseerd. Dit is een efficiëntiestrategie die gebruik maakt van beproefde componenten die ontwikkelingstijd en -kosten besparen.
Om de auto wendbaarder te maken, hebben de ingenieurs de zijrails aangepast. Het resultaat is een sportievere wielbasis. De afmetingen van het tweedeursmodel zijn 114,7 inch. De vierdeursversie is 117,2 centimeter lang. Beide cijfers zijn iets groter dan de spanwijdte van ongeveer 113 inch van de vorige generatie (1958-1966). De Thunderbird is echter nog steeds compact vergeleken met concurrenten zoals de 119-inch Buick Riviera en Oldsmobile Toronado. Het was een goede keuze omdat het groter was dan een compact tussenproduct, maar kleiner dan een echt landjacht uit die tijd.
Wixom-gewichtspellen en acrobatiek
Je zou kunnen denken dat de overstap van een unibody- naar een body-on-frame-ontwerp gewicht zou toevoegen. Dit is niet waar. De zwaardere, op het frame gemonteerde Thunderbird is eigenlijk 138 pond lichter dan zijn voorganger. Het gaat niet alleen om efficiëntie. Dit is techniek.
Ford zet voorzichtige stappen achter de schermen. De standaard V-8-motor van 390 kubieke inch produceert 315 pk. Als u meer vermogen nodig heeft, verhoogt de optionele motor van 428 kubieke inch het vermogen tot 345 pk. Er komen geen nieuwe energiecentrales. Het is gewoon goed oud, betrouwbaar metaal.
Het echte drama vond plaats in de Wixom-fabriek in Michigan. Het bouwen van deze auto was een logistieke dans. Het nieuwe Thunderbird-chassis wordt op een speciale productielijn geassembleerd. Maar ze begonnen niet met de goede kant naar boven.
Ze begonnen ondersteboven.
De ophangingsdelen vielen op het omgekeerde chassis. Een gigantische kraan grijpt vervolgens het frame, draait het om en stuurt het naar een hangende transportband. Deze transportband verplaatst het chassis naar de eindmontage. Daar kan het tot vloerniveau worden verlaagd.
Dit is waar het raar wordt. Thunderbird-frames werden gemengd met Lincoln-eenheidslichamen. Lincolns reden op speciale armaturen. Twee verschillende bouwmethoden. Eén lopende band. Dit klinkt als een recept voor chaos. Maar het werkte. De fabriek startte de productielijnen en mengde de oude unibody Lincoln met de nieuwe unibody Thunderbird.
Waarom dit belangrijk is voor verzamelaars
Als u op zoek bent naar de originele Abercrombie & Fitch Apollo-editie, is de productiemethode een belangrijke identificatie. Dit zijn niet alleen cosmetische updates. De basisstructuur is compleet veranderd. Terwijl de tafel en de lamp van deze modellen een premium gevoel uitstralen, is de mechanische behuizing pure Ford-prestatie.
Als u begrijpt hoe de Wixom-fabriek op deze verandering reageerde, kunnen de specifieke kenmerken van de productie worden verklaard. Gemengde lijnen betekenen mogelijke verschillen in assemblagekwaliteit en aanschaf van componenten. Het is het detail dat de toevallige toeschouwer onderscheidt van de serieuze verzamelaar.
Gewichtsverlies is topnieuws. 138 pond lichter met verhoogde structurele stijfheid. Dit is een afweging die het analyseren waard is. Hieruit blijkt dat Ford de schroeven aandraait bij het verbreden van het chassis.
Erfenis van conversie
De omgekeerde framemontage is meer dan alleen een fabriekstrivia-punt. Het belichaamt de productie-innovaties van zijn tijd. Ford verlegt grenzen. Ze probeerden de productie te vereenvoudigen en tegelijkertijd de basisarchitectuur van het voertuig te veranderen.
Het resultaat is een andere auto. Hoewel het op papier zwaar is, is het in werkelijkheid licht. De 390- en 428-motoren boden vertrouwd vermogen, maar het chassis had een nieuwe persoonlijkheid.
Verzamelaars letten vaak op de externe stijl. De versie van de Apollo-editie is visueel indrukwekkend. Maar het onderstel vertelt een ingewikkelder verhaal. De hybride One-assemblagelijn van Wixom is het bewijs dat het bedrijf voortdurend verandert. Aanpassen. Evoluerend.
Ik ben benieuwd welke andere veranderingen er tijdens deze transitie zijn doorgevoerd. Welke andere compromissen zitten er nog meer verborgen in de bedrading? Afstemming van de ophanging? interieurbekleding?
Gewichtsverlies is merkbaar. Het montageproces is gedocumenteerd. Maar om het volledige beeld te krijgen, moeten we dieper in de fabrieksgegevens graven. En deze zijn niet altijd gemakkelijk te vinden.
In deze productiefase waren de motoren en aandrijflijnen volledig geïnstalleerd. Lincolns en Thunderbirds worden vervolgens gescheiden en naar aangewezen trimlijnen gestuurd voor eindmontage. Beide auto’s gebruiken hetzelfde zorgvuldige lakproces: elektrostatische primer, vervolgens spuitprimer en ten slotte drie kleurlagen. De kwaliteitscontrole is zeer streng. Elke Thunderbird ondergaat een testrit van 12 mijl voordat hij de fabriek verlaat.
Het tijdschrift Car Life prees het model uit 1967 en noemde het “stijlvol, stiller en soepeler dan welke Bird dan ook”. Het tijdschrift merkte op dat de telefoon met de antenne op het kofferdeksel een onderscheidend kenmerk was van de speciale editie van Abercrombie & Fitch.
Auto en chauffeur waren minder indrukwekkend. Ze beweren dat de grotere Thunderbird “een iets kleinere Galaxie met alle attributen” is geworden. Journalisten hielden van de meer praktische interieurs, maar hadden kritiek op de slechte zichtbaarheid van de vierdeurs testauto. Eenmaal onderweg vonden ze dat de Thunderbird “gewoon een grote binnenlandse auto was die rustig 120 km/u rijdt en zijn eigen voorliefde heeft voor stil … rijgedrag met een flinke dosis onderstuur.”
Waarom de Ford Thunderbird uit 1967 geen carrosserieconstructie gebruikte
Vooruitstrevende auto-ontwerpers vonden een inherente logica in de eenheid-carrosserieconstructie van de Ford Thunderbird uit 1967. Nash en Hudson hadden hun levensvatbaarheid bewezen, en Chrysler deed in 1960 een grote inspanning om het grootste deel van zijn productlijn te verenigen. Ford aarzelde echter. De redenen voor deze beslissing blijven liefhebbers interesseren die de evolutie van het Amerikaanse luxe coupé-ontwerp bestuderen.
De terugkeer van Thunderbird naar de chassisconstructie in 1967 was geen stap achteruit. Het was een geplande terugtrekking na vijf jaar experimenteren.
Henry Grebe, hoofd carrosseriedesign bij Ford, had een visie. Hij geloofde dat alle Fords, Mercurys en Lincolns uiteindelijk zouden overstappen op integrale constructie. Niet iedereen in Dearborn was het met hem eens. Het bedrijf benadert de ombouw van een unit-body voorzichtig. Ze verplaatsten een of twee producten tegelijk. Uiteraard begonnen ze met de auto’s die de meeste winst zouden opleveren.
De constructie van de eenheid was logisch voor de originele Thunderbird met vier zitplaatsen uit 1958. Hierdoor konden ingenieurs meer binnenruimte in een lager, slanker profiel stoppen. Lincoln voerde in 1958 een soortgelijke verandering door. Ze hoopten dat zijn technologische voorsprong op Cadillac de trage verkoop zou stimuleren.
Ford opende een nieuwe fabriek in Wixom, Michigan. Het werd het exclusieve verzamelpunt voor Thunderbirds en Lincolns. Deze auto’s deelden de motorkappen, voorruiten en andere carrosserieaccessoires. Het was efficiënt. Het was logisch.
Maar logica regeert niet altijd in de bestuurskamer.
De constructie van de unit is ook geschikt voor kleine voertuigen. De kleine Falcon werd geïntroduceerd in 1960 en de middelgrote Fairlane in 1962. Beide voertuigen zijn Ford’s unitized-producten van de volgende generatie. Ze werkten.
Voor de volledige lijn heeft het management zich ingedekt. Ze bestelden een traditioneel gebouwde auto en ontwikkelden deze parallel met de carrosserieversie. Ze waren niet bereid zich volledig in te zetten.
Toen kwam de Pontiac uit 1961.
Het ontwerp veranderde alles. De Pontiac had een relatief stijf frame dat op een enigszins flexibel omtrekframe was “geknoopt”. Dit waarborgt de structurele integriteit van de gehele constructie en elimineert geluid. Het bood een bijna ideale geluidsisolatie. Ford-enthousiastelingen uit de chassiswereld kozen voor de nieuwe full-size Fords en Mercurys uit 1965 met deze benadering van het beste van twee werelden.
Ze zouden de Ford uit 1965 bijna kunnen zien als een unibody (Ford gebruikte de term “verstijfd”) met een subframe over de volledige lengte. Dit subframe isoleert de ophanging en aandrijflijn van de cabine. Alle 14 carrosseriesteunen bevinden zich voor of achter het passagierscompartiment. Het resultaat? Minimaal geluid, trillingen en hardheid.
De marketingafdeling ging los. Een beroemde advertentie beweerde dat de LTD uit 1965 stiller was dan een Rolls-Royce Silver Shadow.
Het was niet helemaal waar.
Uit tests is gebleken dat de Ford veel stiller is. Het reclamebureau vreesde echter dat niemand hen zal geloven. Ze vervalsten de resultaten. Ze dichtten het gat tussen de twee auto’s. Ze speelden op veilig.
“Gezien dat succes was het een uitgemaakte zaak dat de grote auto’s van het bedrijf in de toekomst dezelfde koers zouden volgen”, legt ingenieur Jim Wagner uit.
Het patroon hield stand. In 1967 namen de Thunderbirds een soortgelijke structuur aan. In 1970 nam Continental dezelfde structuur over. Torino volgde in 1972.
Maar het verhaal van de Thunderbird uit 1967 was anders. De eenheid en carrosserie die sinds 1958 in de Thunderbird wordt gebruikt, is gesloopt. De auto werd van lichaam tot lichaam gerestaureerd.
Waarom? Hoewel het artikel niet specifiek zegt dat het project is mislukt, staat er wel dat er een besluit is genomen. Het modeljaar 1967 markeerde het einde van het unibody-tijdperk voor de kleine T-Bird.
Ford Thunderbird uit 1968-1969
Ook de Ford Thunderbird uit 1968-1969 kreeg verbeteringen en verbeteringen. Het platform is nu stabiel. De body-on-frame-indeling biedt een vertrouwd en solide platform.
Ford introduceerde een duurzame 429 kubieke inch V-8-motor. Het verving de 428 als de krachtigste optie. Aan het begin van het modeljaar werd ook de 390 stopgezet.
De machinekamer is uitgebreid. De schorsing werd nog strenger. Thunderbird wordt een zwaardere en krachtigere machine. Het is niet langer alleen een persoonlijke luxeauto. Dit is een verklaring.
Maar die verklaring was enorm.
“Voor 1967 verliet de Thunderbird de monolithische frameconstructie die het voorgaande decennium had gekenmerkt en keerde terug naar een frame-tot-frame-ontwerp.”
De 429 is meer dan alleen een motorwissel. Dit is een reactie op de druk van de markt. Concurrenten zijn op zoek naar grotere blokken. Ford moest antwoorden.
Het modeljaar 1968 bracht deze veranderingen met zich mee. 429 biedt meer koppel. Hij kan het gewicht van de Thunderbird beter aan dan de 428. De auto voelt stabieler aan. Het is ernstiger.
Maakt het uit?
Liefhebbers merkten het. Verbetert het rijcomfort. NVH-niveaus (Noise, Vibration, Harshness) hoger dan 1965 LTD
Het model uit 1968 veroorzaakte geen revolutie. Het brengt naleving. Vreemd genoeg zorgt dit ervoor dat de auto er scherper uitziet.
De grootste visuele verandering zijn de ** Ford Thunderbird zijmarkeringslichten uit 1968 **. Federale regelgeving dwingt hen om deze op hun lichaam te tonen. In plaats van lelijke reflectoren op de spatborden te bevestigen, verborgen de ontwerpers de tekst “Thunderbird” in de achterste markeringsrand. Ze hebben zelfs koplampen gemaakt die ook dienst doen als optioneel bochtenlicht. Het doel is een schoon profiel. Meestal werkt het.
Onder de motorkap en achter het stuur
Het interieur van uw auto is veiliger en voelt niet aan als een ziekenhuis. Binnendeurgrepen in knijpstijl vervingen de oude hendels. Het is gemakkelijker te gebruiken en, belangrijker nog, veiliger bij een ongeval.
Ford pakte ook de vacuümproblemen aan waar bestuurders last van hadden. Vóór 1968 werden de deuren vergrendeld als het vacuümkoplampsysteem uitviel. Nu, een mislukking, de deur blijft open. Je zou eruit kunnen komen. Dit is een goede verandering.
De schijfrem vooraan heeft een zwevende remklauw. Standaard uitrusting. Er zijn geen extra kosten nodig. Ruitenwissers veegden uiteindelijk evenwijdig aan elkaar in plaats van elkaar in een X-vorm te kruisen. Het is een klein detail, maar het vermindert geluid en slijtage.
Onder de motorkap zorgen een voorverwarmd luchtsysteem in de carburateur en een ontstekingsregeling ervoor dat de uitlaatgassen voldoen aan de nieuwe reinheidsnormen van de overheid. Ford maakt zijn act schoon. letterlijk.
Bankbespreking
Dit is waar dingen interessant worden. Voor het eerst kun je een Thunderbird met bankje kopen.
Waarom? Omdat General Motors de persoonlijke luxeautooorlog aan het winnen is. De Buick Riviera heeft sinds 1966 drie zitplaatsen tegenover elkaar. De Toronado voegde in 1967 een bak toe als optie. Ford is bezig met een inhaalslag.
Maakt het klanten uit? Houden.
57% van de tweedeurs hardtops wil nog steeds kuipstoelen. Ze houden van een sportieve look. Het isolement. Het voelt alsof je alleen rijdt. Maar bij vierdeursmodellen veranderen de cijfers dramatisch. 79% van de 4-deurskopers koos voor Bench. Gezinnen vonden het leuk. Chauffeurs vonden het leuk. Dit is heel praktisch.
Ford biedt dus beide. Opnieuw.
Uiterlijkdetails: minder is meer
De lichaamslijn is eenvoudig. De slanke vorm van het onderlichaam vervangt de vorige brede band. Het loopt niet langer over de lengte van de auto. Even voor een subtiel accent.
De wieldoppen hebben dunnere ribben. Het lijkt alsof hij draait, ook al staat hij stil. Optische bedrog.
Het rooster wel. Het is druk.
Grill en achterkant
De grille aan de voorkant werd drukker. Het is verdeeld in 32 doosvormige secties. Elk stuk is voorzien van een vogellogo in een klein vakje in het midden van de koplampdeur. Zeer gedetailleerd en rommelig. Het voelt echt als 1968.
Aan de achterkant zijn de fel verchroomde panelen boven de achterlichten vervangen door zwarte. Voorbij zijn de opvallende letters, vervangen door een groot vogelvormig embleem dat centraal staat. Schoner en meer geïntegreerd.
Landaus heeft een nep-krokodillenhuid op het dak gekregen. Want waarom niet?
Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het een vierdeurs ‘stadssedan’ zou zijn met een geverfd dak.
De achterlichtbalk over de volledige breedte ontbreekt. In plaats daarvan zijn een paar ruwweg rechthoekige lampen gemonteerd op een Ford Thunderbird uit 1969. De stijlwijzigingen zijn subtiel maar onderscheidend en weerspiegelen de terugkeer van de Landau-coupé met blinde kwarten. Hardtopmodellen behielden de daklijn uit 1967 en hadden kleine zijramen. Als accessoire is er ook een elektrisch schuifdak toegevoegd, wat innovatief aanvoelt in een binnenlandse auto.
Maar het grootste geroezemoes zijn niet de lichten. Het waren de stoelen. Voor het eerst overtreffen de banken de kuipstoelen in alle drie de carrosserievarianten.
De grille kreeg een soortgelijke schoonmaakbeurt. Het Big Bird-embleem keert terug naar de grille, die nu in slechts acht segmenten is verdeeld. Aan de achterkant zijn de afzonderlijke achterlichten in de gondels genesteld, passend bij de vorm van het kofferdeksel, in de stijl van 1964. Daartussen bevindt zich een groot achteruitrijlicht. De zijmarkeringslichten krompen zo ver dat ze bijna onzichtbaar waren. Het Rocker-profiel kreeg ribben.
Herzieningen van de ophanging en de zoektocht naar grip
Rond deze tijd bracht Ford de Thunderbird dichter bij de grond. De veranderingen zijn merkbaar als het tweedeursmodel stijvere veren, schokdempers met een grotere diameter en dikkere stabilisatorstangen heeft. Car Life en Motor Trend rapporteerden deze wijzigingen voor het modeljaar 1969. Volgens de Ford Master Parts Catalog uit 1965-1972 arriveerde er echter in 1968 een nieuw onderdeelnummer.
Car Life heeft de T-Bird in februari getest. Wat is het oordeel? Onderstuur domineert nog steeds de rijeigenschappen. Maar hoe zit het met de remmen? *Het tijdschrift Car Life merkt op dat het beter is dan ‘alle auto’s op een paar na verkocht in de Verenigde Staten’. vanaf 80 km/uur.
In dezelfde maand voerde Motor Trend een line-uptest uit. Ze namen het op tegen de tweedeurs Landau tegen een Mercury Marauder X-100, Buick Riviera, Oldsmobile Toronado en Pontiac Grand Prix. Motor Trend beoordeelt het rijgedrag van de Thunderbird als “aanzienlijk verbeterd”. Het voldoet niet helemaal aan de normen van de Toronado en de Grand Prix, maar het is een aanzienlijke verbetering.
De vlotte operator
Ondanks de stijvere basis bleef de Thunderbird concurrerend ten opzichte van zijn GM-rivalen. Hij verslaat ze allemaal wat betreft soepelheid tijdens het rijden. Het versloeg ze allemaal in termen van innerlijke rust. Zijn remkracht overtrof de hele boel, inclusief de Marauder. De instrumentatie is de meest complete van de lijst. Versnelling? Middenpakket.
Het oordeel van de redactie is ondubbelzinnig: “Naar onze mening is de Thunderbird de beste allround auto.”
Vooruitblikkend naar 1970
Wat gebeurt er daarna? Wagner zegt dat Ford’s grote plannen voor de Thunderbird uit 1970 onder meer een geheel nieuwe Fairlane/Torino omvatten. Het nieuwe model heeft een zelfdragende carrosserie en een soepel frame dat lijkt op een full-size Ford. Dearborn overweegt een geheel nieuwe Thunderbird te bouwen op hetzelfde middelgrote platform.
Dit idee spreekt Semon E. “Bunkie” Knudsen rechtstreeks aan. Henry Ford II nam Knudsen begin 1968 aan als CEO van de Ford Motor Company.
Knudsen raakt de Thunderbird uit 1970 aan
Robert “Bunkie” Knudsen werkte niet lang bij Ford, maar hij slaagde erin een unieke stempel op de autogeschiedenis te drukken voordat hij werd ontslagen. Hij kwam van Pontiac en Chevrolet en verliet General Motors omdat hij vond dat zijn carrière tot stilstand was gekomen. Bij Ford zag hij inconsistenties die hem frustreerden. De Thunderbird werd gepositioneerd als een sportief naamplaatje, reed op een enorm, zwaar platform en werd verkocht via de massadealers van Ford. Het paste gewoon niet bij elkaar.
Hij bestudeerde de strategie van Pontiac in 1969. Dit keer werd de slecht verkopende Grand Prix vervangen door een middelgroot platform. Hij gelooft dat de Thunderbird zou profiteren van een soortgelijke inkrimping. Hoewel hij zelf geen ontwerper was, aarzelde hij niet om zich in de ontwerpstudio’s te mengen. Hij probeerde wat hij een “gedurfde neus” noemde te creëren, maar de ontwerpers noemden het met tegenzin “Bunkie Beak “. Hij vroeg ook om enorme achterwanden om de auto er eleganter en ingetogener uit te laten zien.
Techniek is ook een slagveld. Ford-ingenieurs verbood eerder het gebruik van stilstaand plaatwerk voor de motorkap, omdat de extra naden montageproblemen konden veroorzaken. Knudsen wrong toch zijn handen. Hij wilde de ontwerpflexibiliteit waar GM van houdt, en die kreeg hij. Dit kenmerk van het 1970 Thunderbird Design werd een stijlicoon van zijn tijd.
Zijn ambtstermijn eindigde abrupt in september 1969. Het conflict met Lee Iacocca bereikte een kookpunt. Iacocca geloofde waarschijnlijk dat hij geschikt was voor Knudsens positie en stond in schril contrast met hem. Henry Ford II kwam tussenbeide en zette Knudsen werkloos. Maar de schade, die je, afhankelijk van hoe je het bekijkt, een meesterwerk zou kunnen noemen, was al aangericht. Thunderbird is veranderd, zij het tijdelijk.
Platformbehoud met een nieuwe look
Knudsen’s visie was om een kleinere, lichtere auto te creëren, maar het nieuwe Torino -project werd uitgesteld tot 1972. Prioriteit werd gegeven aan de Maverick, een full-size auto uit 1969, de Body-on-frame Continental uit 1970, en de Pinto en Mustang uit 1971. Dus in 1970 waren de Thunderbird nog steeds hetzelfde. Van 1967 tot 1969 bleven het chassis en de carrosserie op volledige grootte behouden, inclusief dezelfde buitenhuid voor de deuren en de achterkant.
De voorkant is echter volledig nieuw. Hij heeft de puntige grille en zichtbare koplampen waar Knudsen op doelde. Het tweedeursmodel is nu 1,4 centimeter lager dan voorheen. Hoe hebben ze dit bereikt? het snijden van de voorruit en de vloeiende semi-fastback-daklijn. Ziet er strakker uit. Ziet er sportiever uit. Er wordt wat hoofdruimte opgeofferd, maar wat maakt het uit als de daklijn zo goed is?
De ophanging is speciaal opnieuw afgesteld voor standaard Goodrich-radiaalbanden. Het resultaat is een beter rijcomfort en betere handling. Dit is een zeldzame triomf voor een auto die in wezen zijn oude botten heeft behouden.
Verborgen details en gedeelde luxe
Ford speelde niet alleen met uiterlijk. ging letterlijk het plaatwerk binnen. De radioantenne was in de voorruit ingebed. De ruitenwissers verdwijnen onder de achterrand van de motorkap. Dit zijn niet alleen esthetische keuzes. Ze zijn ontworpen om elektrische en vacuümsystemen te vereenvoudigen. De lijnen zijn schoner en er zijn minder onderdelen die kapot kunnen gaan.
Binnenin heeft de Thunderbird hetzelfde geluidsisolatiepakket als de Continental Mark III Personal Coupé van Lincoln. Dit is een belangrijk detail voor een auto in deze prijsklasse. Luxe gaat niet langer alleen over chroom. Het gaat om stilte. Het comfort van zowel de voor- als achterbank is verbeterd. Optionele kuipstoelen hebben geïntegreerde hoofdsteunen, een veiligheidsvoorziening die aanvoelt als een upgrade, ook al is deze standaard.
De Thunderbird uit 1970 was niet de auto die Knudsen wilde. Het is niet klein. Het is niet licht. Maar het droeg zijn gezicht. het zit laag
Verdwenen van de Thunderbird uit 1970 was de formele dakstijl en de iconische caravanbar. De naam bleef bestaan, maar alleen als afwerkingsaanduiding voor de topvinylmodellen. Deze wijziging is gelijk aan de nieuwe rijrichting van de auto. Ford heeft opnieuw het carrosseriemodel met drie ramen geëlimineerd.
De term “tweedeurs landau” wordt nog steeds gewaardeerd in de verkoopliteratuur. Het is eigenlijk een hardtop met een vinyl dak. Er is geen wagenbalk. Sommige bronnen beweren dat het Landau-model uit 1970 een unieke carrosseriecode had, wat een uniek plaatwerk betekent. De Master Parts Catalog vertelt een ander verhaal. In de officiële informatie wordt niet gesproken over een speciaal dak of een korte kofferdeksel. Dit verschil is volkomen oppervlakkig.
Ford vernieuwde ook de kwaliteitscontrole in de Wixom-fabriek. De vorige proefrit van 12 mijl werd geannuleerd. In plaats daarvan werd in de fabriek een gemechaniseerd station gebouwd. Hoewel het de romantiek van de openbare weg mist, gelooft Ford dat het de vooroordelen van de bestuurder wegneemt. Dit bespaart ook tijd. De auto staat bij de put geparkeerd, maar de gebreken zijn merkbaar.
Het nieuwe proces is zeer streng. Het voertuig verlaat de lijn en gaat het watertesthek binnen om te controleren op lekkages. Het volgende is de afvlakapparatuur van Merrill Lynch. Meet dynamisch camber, wiel en toe. De auto rolde over de trommel met een gesimuleerde snelheid van 130 kilometer per uur. Zeven Clayton-chassisdynamo’s volgden. Ik controleerde het achterwielkoppel en het remvermogen. Met deze rollenbanken werden ook uitlaatgassen gemeten. Controleer de soepelheid van de transmissie. De airconditioner is ook op belasting getest.
Hierna verhuisde de auto naar acht windgeruiseenheden. Bevestigingsmiddelen sluiten het kofferdeksel af. De binnenkant staat onder druk. De gebruiker gebruikt een stethoscoop om te luisteren naar lekken rond deuren en ramen. Het ‘zachte verlichtingsstation’ inspecteerde alle buitenverlichting. Hierna gaat de auto door de inspectieput voor lektesten.
De menselijke controle blijft bestaan. Chauffeurs selecteren elke dag twintig auto’s voor echte tests op de weg. Vijf van hen ontvingen een “shake” -recensie. Machines doen het saaie werk, maar menselijke oren zijn nog steeds belangrijk.
Wat is er gebeurd met de Ford Thunderbird uit 1971?
De Blindside Landau keerde terug in 1971. Drie heldere horizontale balken in de grille onderscheidden het model uit 1971 van voorgaande jaren. Dit geldt voor hardtops en 4-deurs. Dit is een subtiele maar duidelijke visuele aanwijzing.
1971 was een keerpuntjaar voor de Ford Thunderbird. Ruim de helft van de 36.055 in de fabriek geproduceerde auto’s had Landau-daken. Maar terwijl Ford zich op luxe richtte, is General Motors druk bezig de zwakke punten van het segment aan te pakken met de volledig opnieuw ontworpen Toronado en Riviera.
De GM-rivalen zijn aanzienlijk verzacht op het gebied van chassis. Dit gaf Thunderbird een onverwacht voordeel. Voor het eerst bood hij een stevigere rit dan onze directe concurrenten.
Motor Trend wijst er verder op dat de carrosserie beter controleerbaar is op GM-producten. Bij dragraces passeerde de Riviera aanvankelijk de Thunderbird tot 100 km per uur. Maar Ford bleef niet lang achter. Hij snelde door de Rivièra en noteerde een snelste kwartmijltijd van 16,25 seconden bij 130 km/uur.
Thunderbird leverde ook de snelste en meest rechtse stops. Motor Trend-recensenten waren opgetogen over het interieur en prezen de “Cave of Love-cockpit” en de met knopen getufte brokaatstoffen bekleding. Ter vergelijking: de Toronado voelde zich Spartaans.
“Ik krijg de indruk dat de T-bird een nieuwe richting probeert in te slaan… maar de route waarnaar hij streeft is nog niet bepaald.”
— Motortrend
Het pad was al gekozen. Volgens ontwerper Halderman was Bunkie Knudsen verantwoordelijk voor het project. “Elke keer dat we het groter maakten, leek het een beetje beter te verkopen en een beetje aantrekkelijker te worden”, herinnert Halderman zich.
Middelgrote ploeg uit 1972
Toen in 1972 de nieuwe middelgrote auto’s werden geïntroduceerd, deelden de Thunderbird en Continental Mark IV verlengde versies van hun mechanische platforms. De cijfers vertellen een ander verhaal dan de classificatie. Met een wielbasis van 120,4 inch en een verzendgewicht van 4.420 pond was deze “middelgrote” Thunderbird eigenlijk langer en zwaarder dan zijn “grote” voorganger.
De traag verkopende vierdeurs was verdwenen. Er was nu nog maar één carrosserievorm. Het is een grote, rechte, tweedeurs hardtop. De strategie werkte, ook al droegen ze slechts vage stijlkenmerken van hun gestroomlijnde voorouders uit 1970-1971. De verkoop steeg weer tot 57.814 eenheden, het beste resultaat sinds 1968. In 1973 schoot het aantal omhoog naar 87.269 eenheden.
De miljoenste Thunderbird werd in 1972 uit Wixom gerold met een unieke herdenkingsmunt gegraveerd op het stuur van de koperen hardtop Caravan.
Ironisch genoeg was niemand blijer met Bunkie’s laatste Thunderbird dan Lee Iacocca. “Hoe groter [Thunderbird] werd, hoe leuker hij het vond”, herinnert Halderman zich. ‘Ik denk niet dat Lee het ooit zou toegeven, maar ik denk dat hij veel van Bunkie heeft geleerd.
1967-1971 Ford Thunderbird als verzamelobject
Pas in 1995 accepteerde de Vintage Thunderbird Club International (VTCI) Ford Thunderbirds uit 1967-1971 als waardevolle verzamelobjecten als de modellen uit 1958-1966. Ondertussen vormden eigenaren van deze late modellen hun eigen clubs, zoals de Heartland Thunderbird Club en de International Thunderbird Club.
De draaibare achterbank van de Thunderbird uit 1969 markeerde een tijdperk. Dit is een iconisch ‘loveseat’-ontwerp dat persoonlijke luxe symboliseert. Maar het ontwerp erachter vertelt een ander verhaal.
John Ryan, technisch adviseur voor VTCI van 1967-1971, zei dat het ontwerp en de stijl van deze auto’s zijn verbeterd. Verborgen koplampen zijn in de mode. Maar cabriolets verdwenen. Deze beslissing maakte hardcore fans boos. Ze rouwen nog steeds om het verlies van hun tweezits sportwagen, die ze van 1955 tot 1957 bezaten.
VTCI-voorzitter Alan H. Tast is het daar niet mee eens. De modellen uit 1967–1971 waren bedoeld om zowel luxe als een meer uitgebalanceerde gezinsauto te zijn. Ze streden tegen de Rivièra en El Dorado. Het wekte niet dezelfde opwinding op als GM. Dit conservatisme is de motor van zakelijk succes. Ford heeft geleerd van zijn conceptontwerpfouten uit 1961. Dieper de diepte ingaan is niet de juiste manier om vooruitgang te boeken.
Toen de auto’s die tussen 1967 en 1971 werden geproduceerd, verouderd raakten, nam het enthousiasme van autoliefhebbers af. Ryan vertelt dat de belangstelling de afgelopen jaren is toegenomen. Maar raad eens? Er is niets meer over. De modellen uit 1958-1960 zijn in 1968 verzameld door de oprichter van VTCI en het waren gebruikte auto’s die toen 8-10 jaar oud waren. Met veel mensen gaat het goed. De modellen uit 1967-1971 waren uitstekende straatauto’s. Ze leiden een zwaar leven. De meester bracht hen naar de begraafplaats.
Ryan zei dat 899 van de tweedeurs hardtops uit 1967 het overleefden. De modellen uit 1968-1971 hadden hetzelfde nummer. 4-deurs zijn moeilijk te vinden. Zijn eigen hardtop uit 1967 wordt geschat op $ 8.500. Andere Thunderbirds uit deze tijd zijn te zien in Hemmings Motor News, met vraagprijzen tot wel $ 10.000.
1967-1971 Ford Thunderbird-modellen, prijzen, productie
De ontwerpers van Ford gingen serieus aan de slag met het ontwerpen van de Thunderbird uit 1967. Concurrent General Motors lanceerde een competitieve luxe privécoupé. Daarnaast zijn er nog een aantal andere ontwikkeld. Ze waren allemaal erg groot. Ford vindt dat de Thunderbird ook gelijke tred moet houden. Het eindresultaat was een rimpelvermindering van het gezichtsmasker. Deze auto was in gebruik sinds 1971. De specificaties van de Ford Thunderbird uit 1967-1971 zijn als volgt.
Als we naar deze cijfers kijken, is het duidelijk dat de markt voor luxe persoonlijke coupés aan het veranderen is. In 1971 werden 9.146 Ford Thunderbird hardtopcoupés verkocht. De cijfers vertellen een groter verhaal over veranderende consumentenprioriteiten en de geleidelijke achteruitgang van het traditionele hardtopformaat.
1967 Thunderbird: het toppunt van productie
In 1967 was de tweede generatie Thunderbird nog steeds goed ingeburgerd. De standaardcoupé heeft een wielbasis van 114,7 inch, terwijl de vierdeurs sedan een wielbasis heeft van 117,2 inch. Afhankelijk van het lichaamstype varieert het gewicht tussen 4.250 pond en 4.458 pond.
De hardtopcoupé is het instapmodel, weegt 4.248 pond en kost $ 4.603. In totaal werden er 15.567 van verkocht. Maar de echte verkoopdriver was de Landau hardtopcoupé. Iets zwaarder (4.256 pond), verkocht voor $ 4.704 en was goed voor het grootste deel van de omzet dat jaar, met 37.422 geproduceerde exemplaren. De Landau 4-deurs sedan volgde met 21.925 verkochte exemplaren voor $ 4.924.
De totale productie in 1967 bedroeg 77.956 eenheden.
1968: Prijzen stijgen
Het jaar daarop werden de prijzen verhoogd. Deze hardtopcoupé weegt 4.366 pond en kost $ 4.716. De productie daalde tot 9.977 eenheden. Deze daling suggereert dat kopers beginnen over te schakelen naar duurdere Landau-modellen en grotere concurrenten.
De Landau Hardtop Coupé is nog steeds koning, weegt 4.372 pond en wordt verkocht voor $ 4.845. Het verkoopvolume bedroeg 33.029 eenheden. Het gewicht van de vierdeurs Landau sedan bleef stabiel op 4.458 pond, maar de prijs bleef op $ 4.924 en de verkoop bedroeg 21.925 exemplaren.
In 1968 daalde de totale productie tot 64.931 eenheden.
1969: De hardtopnis wordt kleiner
In 1969 waren gewone hardtopcoupés een zeldzaamheid. Hij weegt 4.348 pond en kost $ 4.824. De productieaantallen daalden tot slechts 5.913 eenheden. Consumenten geven duidelijk de voorkeur aan Landau-bekleding, die een fijner gevoel biedt tegen een kleine prijsverhoging.
De Landau Hardtop Coupé weegt 4.360 pond en kost $ 4.964. Het verkoopvolume bedroeg 27.664 eenheden. De vierdeurs Landau sedan weegt 4.460 pond, kost $ 5.043, en er zijn al 15.695 exemplaren van de productielijn gerold.
De totale productie in 1969 bedroeg 49.272 eenheden.
1970: Landau’s regering
Deze trend versnelde in 1970. De standaard hardtopcoupé woog 4.354 pond en was hoger geprijsd.